chat

Baaldag

Gepubliceerd op 23 januari 2017

Er zijn dagen dat je denkt dat de wereld gek is geworden. Ruzie op de Balkan, de Brexit, ontevredenheid in Amerika om de verkiezing van Trump en zijn grillen, de oorlog in Syrië, de vluchtelingenproblematiek , en dichterbij huis de politieke campagnes voor de landelijke verkiezingen.

Als je, net wakker geworden, dat allemaal tot je neemt, zou je graag het dekbed weer over je heen trekken en je willen afsluiten van alles. Terugvallen in een mooie droom. Natuurlijk kan dat niet, de wereld wacht ook zo’n dag weer op je. Je doet er toe en een baaldag mag er zijn, maar ook dan zal je uiteindelijk weer door moeten. Ook ik, ik sleep me zo’n dag naar de douche en laat het water de vrije loop. Mijn breed gespierde en bruin verbrande lichaam ondergaat het lijdzaam. De sociale media melden onder het ontbijt het nodige over de Krim, Ajax, Trump, het seksueel misbruik van sporters in Amerika en ons eigen land. "Houdt het dan nooit op?" schiet het door mijn hoofd. Ik ben terug in de wereld van nu. Het is 8 uur in de ochtend. Als even later de telefoon gaat en ik quasi monter mijn naam noem, weet ik dat men aan de andere kant van de lijn wel door heeft dat het niet gemeend is. Tien over acht in de ochtend doen of je een prijs in de Staatsloterij hebt gewonnen, is ook niet goed. Ik had het kunnen weten, waarom doe ik ook zo. Waarom houd ik de schijn op, waarom meld ik me niet knorrig aan de lijn. "Wat moet je, waarom bel je, en zo vroeg?" Ik denk het, maar zeg het niet. Ik zeg het niet, omdat ik niet onbeleefd wil zijn, rekening met een ander wil houden en me vooral zelf niet onbeschoft wil tonen. Een uur later valt dan eindelijk de rekening die ik al eerder verwachtte maar hoopte niet te ontvangen op de deurmat en overhandigt de postbode grijnzend een blauwe envelop van de belastingdienst. Ik grijns terug, als een boer met kiespijn, wil me groot houden maar het lukt me niet. De dag is nog maar 3 uur oud en ik heb alweer de neiging terug in bed te willen, onder het dekbed, ver weg van alles wat de wereld voor me in petto heeft vandaag. Ik doe het niet, waarom ook, helpt het? Wegduiken voor wat de wereld met me voor heeft vandaag? Niet doen, ik pak mijzelf bij de arm en dwing me met opgeheven hoofd de wereld tegemoet te treden. Het lukt me, ik help een oud vrouwtje de weg over, aai Puck de hond en geef een euro aan een accordeon spelende Roemeen die bij de supermarkt de stemming er probeert in te houden. Langzamerhand verschijnt er weer een glimlach op mijn gezicht, de baaldag die ik voor mezelf had ingepland wordt overwonnen door de mensen in mijn omgeving. Uiteindelijk geven zij mij de energie om de dag door te komen en niet terug te verlangen naar mijn dekbed. Nu nog aardig blijven doen.

Wietze de Haan

Wietze de Haan is een Fries politicus en was statenlid van Friesland. Achter de schermen doet hij veel voor de organisatie Fier.

Lees meer

Drie vliegen in één klap

Drie vliegen in één klap

Als we het over jeugdhulp hebben, denken we aan kinderen, jongeren en ouders met problemen. Aan kinderen met autisme, anorexia, trauma’s. Kinderen met ‘moeilijk’ gedrag en kinderen d...

Lees meer