Dichtbij

Gepubliceerd op 6 februari 2018
Dichtbij

Linda Terpstra is voorzitter van de raad van bestuur van Fier. Iedere maand schrijft ze een column voor het Friesch Dagblad. In haar vorige column vertelde Linda over geweld in alle onderdelen van het Koninkrijk der Nederlanden. Dit keer neemt ze u mee naar de eilanden.

In mijn vorige column vertelde ik u over mijn diep gekoesterde wens: dat geweld in alle onderdelen van het Koninkrijk der Nederlanden wordt teruggedrongen. Ik wil u vandaag meenemen naar de eilanden, om de mensen daar en de problematiek waarmee ze ook daar worstelen dichterbij te brengen.

Met drie jonge kinderen is ze van Curaçao naar Nederland gevlucht. Marieke (33) is jarenlang mishandeld door haar man. Zeker twee, drie keer in de week kreeg ze klappen. Of schoppen. Of ze werd met haar hoofd tegen de muur geslagen. Het zorgde ervoor dat ze voortdurend op haar tenen liep om maar geen geweld uit te lokken. Ze wilde zich het liefst onzichtbaar maken. Een paar keer deed ze een poging om aangifte te doen. Maar de agenten, die haar man kenden van de sportschool, kwamen alleen even langs om een praatje te maken. Daar bleef het bij. Geen hulp, geen registreerde aangifte, geen dossier. En de klappen daarna waren harder dan ooit. Op een dag was het geweld zo beangstigend hard, dat Marieke besloot dat het moest stoppen. Maar waar was ze veilig op een eiland waar iedereen elkaar kent?

De kleine Michelle is nog maar vijf jaar oud als ze bij het kinderhuis op Aruba wordt gebracht. Het meisje is verwaarloosd en ernstig seksueel misbruikt door een familielid. Ze is zo beschadigd, dat ze op deze jonge leeftijd extreem ‘geseksualiseerd gedrag’ laat zien. Het kind is zich van geen kwaad bewust. Ze doet wat ze jaren heeft moeten doen en ze denkt dat dit er bij hoort. Dat dit de manier is om volwassen mensen te behagen. Michelle heeft dringend gespecialiseerde hulp nodig van specialist. Maar de wachttijd is lang, heel lang. Er zijn veel te weinig specialisten op het eiland. De kans is reëel dat ze nooit een specialist te zien krijgt die haar kan behandelen. Hoe zal het met dit meisje gaan als ze geen adequate hulp krijgt? Het laat zich raden.

De verhalen van Marieke en Michelle zijn illustratief voor het gegeven dat ook op de (ei)landen van het Koninkrijk geworsteld wordt met geweld in afhankelijkheidsrelaties. Alleen moeten Saba, Sint Eustatius, Sint Maarten, Aruba, Bonaire en Curaçao het met veel minder middelen en dus ook minder specialisme doen. Dit levert soms levensbedreigende situaties op. En waar wij ons in Nederland (terecht) druk kunnen maken over wachttijden en wachtlijsten, voelt dat op z’n zachts gezegd  ongemakkelijk als je dat afzet tegen de situatie op de eilanden. Daar zijn de wachttijden vele malen langer als er al de juiste hulp is.
Op de (ei)landen zijn veel te weinig specialisten en weinig middelen voor scholing van professionals. Deze heftige vraagstukken vragen om scholing, deskundigheidsbevordering en supervisie.

En daar kunnen we eigenlijk heel makkelijk de krachten bundelen en elkaar steunen. Dat is wat Fier ook doet. Mondjesmaat maar toch. Vooruitlopend op de ontwikkelingen rondom een masterplan Geweld in Afhankelijkheidsrelaties - waarin we graag meedenken - zitten wij niet stil. We werken op Curaçao nauw samen met het platform Aliansa (een samenwerking van zestien organisaties die zich inzetten tegen huiselijk geweld en geweld tegen kinderen) aan het doorbreken van taboes en het erkennen van de omvang en ernst van deze problematiek. En als het op de (ei)landen niet veilig is en professionals daar het door ernstige veiligheidsrisico’s niet op kunnen lossen, dan bieden wij in Nederland een veilige plek en de juiste hulp aan vrouwen als Marieke.
Daarnaast werken we sinds vorig jaar samen met kinderhuis Casa Cuna, dat kinderen opvangt en begeleidt van nul tot zes jaar. Met kleine stappen en creatieve oplossingen maken we stappen én het verschil. De pedagogisch coördinator, psycholoog en de pedagoog die voor het kinderhuis werken hebben vaak te maken met kinderen als Michelle die slachtoffer zijn van seksueel misbruik. Zij krijgen ondersteuning van één van onze specialisten op dit gebied. En nee, onze specialisten vliegen niet iedere maand naar het Caribisch deel van het Koninkrijk. Ze hebben iedere maand overleg via Skype. Een kleine investering met een groot rendement. En het kost bijna niks. Zo kunnen we, ondanks de fysieke afstand, dichtbij zijn. Kennis en ervaring uitwisselen. Wij leren daar ook. Onze culturele sensitiviteit krijgt een impuls. En zo kunnen wij het voor en met elkaar binnen het koninkrijk een klein beetje veiliger maken.