chat

I won't give up

Gepubliceerd op 15 november 2016
I won't give up

Inmiddels ben ik thuis. De strijd begint pas echt als je thuis bent. Ja, stel je maar een arena voor waar gladiatoren aan het vechten zijn en ik degene ben die plat op z'n gezicht ligt in de drek en probeert op te staan. Daar zit ik dan. Thuis. Op de bank. Voel me somber, eenzaam en alleen. De dagen lijken een eeuwigheid te duren. De muren komen op me af en die rollercoaster aan gedachten lijkt maar niet te stoppen.

Structuur, afleiding, in beweging komen, zelfzorg, man wat een opgave! Why is it so hard to find a way to begin again?

Op de dagen dat het beter gaat heb ik afspraken. Is het een vlucht? Na twee jaar van opname is thuis zijn ontzettend moeilijk. Het voelt ook nog niet echt als thuis. Begint wel langzaam te komen, maar kan mijn draai nog niet vinden. Ben erg passief en dan kan ik lijstjes maken tot ik een ons weeg, me eraan houden is een (klein) probleempje. Hoe moeilijk het nu ook is, ik ga door. Ik moet weer opstaan. De overgang van Fier naar huis was moeilijker dan ik dacht en ook ik ben in het beruchte zwarte gat na opname gedonderd. Oude patronen schieten als paddenstoelen omhoog, terwijl ik zoveel heb geleerd.

Ik moet hier doorheen. Accepteren dat het nu even moeilijk mag zijn en kleine stapjes zetten om weer op te gaan staan. Alles hoeft niet direct perfect te gaan, als ik maar stapjes blijf zetten. De tijd van het jaar werkt ook totaal niet mee, hallo winterdepressie. De wintermaanden zijn niet mijn favoriete maanden. Zeg maar gerust hopeloos.

Maar goed, Fier is niet meer mijn veilige haven. Ja, ik kom er voor mijn therapieën en de cliëntenraad natuurlijk. Maar dat is totaal anders. Er waren altijd mensen om me heen, iedere dag gesprekjes, dat hek wat voor veiligheid zorgde, het was mijn thuis. Een gevoel wat ik nog nooit eerder heb gehad. En nu is het voornamelijk zelf zorgen voor structuur, afleiding, mezelf niet te vergeten, sociale contacten en in beweging blijven. Of het me gaat lukken thuis? Ik hoop het. Het valt me vies tegen, maar ik ga ervoor vechten dat ik thuis kan blijven wonen. Vallen (oké keihard vallen) en weer opstaan. Zoals ik hierboven al schreef zijn de wintermaanden voor mij ingrediënten voor een depressie. Voor velen zijn de feestdagen iets om naar uit te kijken. Gezelligheid, eten, samen zijn met familie. Eten is al niet mijn hobby (joh) en familie heb ik niet meer. Ja, heb ze nog wel, maar geen contact meer mee. Dat maakt de decembermaand eenzaam, alleen en nog niet gesproken over al die programma's op TV die families weer samenbrengen, de talloze reclamespotje over gezelligheid en ga maar door. Dat maakt me verdrietig en drukt je met de neus op de feiten. Auw. Maar dit jaar gaan we het over een andere boeg gooien. Ik ga namelijk op vakantie! Ik kom eerste kerstdag weer terug, dus die is getackeld (muawhaha) en tweede kerstdag vier ik bij mijn beste vriend en zijn moeder. Zou het dit jaar dan toch stiekem gezellig worden?

Groetjes H.o.p.e
H.o.p.e. is lid van de cliëntenraad van Fier

Lees meer

Drie vliegen in één klap

Drie vliegen in één klap

Als we het over jeugdhulp hebben, denken we aan kinderen, jongeren en ouders met problemen. Aan kinderen met autisme, anorexia, trauma’s. Kinderen met ‘moeilijk’ gedrag en kinderen d...

Lees meer