I'm thankful for someone like you

Gepubliceerd op 7 juni 2018
I'm thankful for someone like you

H.o.p.e is voorzitter van de Cliëntenraad van Fier. Voor de website van Fier schrijft ze blogs.
 

De intense leegte, het gevoel van eenzaamheid, het missen van geborgenheid, liefde, een veilige haven, een thuis: dat hangt en valt samen met een onveilige thuissituatie. Niet gehecht zijn. Ouders hebben, maar tegelijkertijd ook niet. Dit heeft ervoor gezorgd dat mijn emotionele ontwikkeling om en nabij mijn kleuterjaren is gestopt. Een veilige hechting is nodig voor een gezonde psychische en lichamelijke ontwikkeling.

In mijn vorige blogs heb ik er ook het een en ander over geschreven: ik mis een moederfiguur. Ik mis ouders. Een pijnlijk en verdrietig onderwerp waar ik mijn hele leven al mee worstel.
Mijn gevoelens heb ik een aantal keren op de 'verkeerde' mensen geprojecteerd en ik heb dit als zeer pijnlijk ervaren. Ze konden hier namelijk niet aan voldoen vanwege hun positie of wilden het gewoonweg niet. Keer op keer een teleurstelling.

Maar...! De titel van mijn blog is veelzeggend. Ik ben dankbaar. Meer dan dankbaar. Ik zal nooit vergeten dat ik op 16 april 2018 in de avond een bericht kreeg van de moeder van mijn beste vriendin. Ze had mijn blogs gelezen en zij en haar man wilden mij als dochter (en wonder boven wonder nog steeds). Ik stond perplex! Ik had immers nergens om gevraagd. Compleet overdonderd en als een rijk mens werd ik de volgende ochtend wakker: ik heb ouders! Ik heb familie. Ik ben niet langer wees. Natuurlijk deed dit ook een beroep op mij. Ga ik dit aan? Ja, ik heb de stap gewaagd, me kwetsbaar opgesteld en mijn vertrouwen gegeven. Maar hoe speciaal is dit? Heel erg bijzonder en dit is het mooiste wat me ooit is overkomen. Een groter geschenk hadden ze me niet kunnen geven.

Eerlijk is eerlijk, ik word wel met de neus op de feiten gedrukt met wat ik gemist heb. Ja, dat is ontzettend confronterend, maar blijdschap overheerst. Er is al een stukje leegte opgevuld en geen pen kan beschrijven hoe dat voelt. Mijn nestje is niet langer leeg. Wat voor een ander zo vanzelfsprekend is, is voor mij alles behalve normaal. Het zit in de kleine dingen, die voor mij gigantisch veel betekenis hebben: een appje voor het slapen gaan, zeggen dat ze van me houden, trots op me zijn, etc. Natuurlijk is het ook lastig voor me. In de eerste plaats was ik enigszins wantrouwend, want waarom ik? Waar heb ik dit aan te danken? Is dit wel echt? Wat zit er achter? Word ik niet weer in de steek gelaten of teleurgesteld en gekwetst? Er zit niets achter en het is echt. Ze bestaan! Liefdevolle mensen.

Afgelopen weekend ben ik naar mijn familie toegegaan. Spannend? Ja, absoluut! De reis terug viel me zwaar. Ik was liever gebleven. Ik voel me een klein kind dat bij haar moeder wil blijven. Verlangens waar ik me voor schaam en die ontzettend veel pijn doen, maar ze mogen er zijn en ze zijn bespreekbaar. H.o.p.e heeft weer hoop voor de toekomst mét liefdevolle ouders. Ik ben een rijk mens.

Groetjes H.o.p.e