Mijn beste vriendin, mijn grootste vijand

Gepubliceerd op 23 maart 2017
Mijn beste vriendin, mijn grootste vijand

H.o.p.e is in behandeling bij Fier en voorzitter van de cliëntenraad. Voor de website van Fier schrijft ze blogs.  

Anorexia. Een grote nachtmerrie. In de media wordt er nu ook meer aandacht aan besteed. Deze uitputtend, slopende ziekte treft steeds meer jongere meisjes. Behandelingen zijn niet toereikend, hulp komt vaak te laat of huisartsen pikken de signalen van een beginnende eetstoornis niet op.

Ook ik heb vele behandelingen gehad. Al 14 jaar heb ik deze akelige ziekte. Lange klinische opnames, ziekenhuis opnames met een slang in de neus, ik heb het allemaal moeten doorstaan. In eetstoornisklinieken ligt de focus op aankomen. 7 eetmomenten op een dag en daarnaast therapie. Aankomen, eten en nog meer eten: daar ligt de focus op. Maar waarom ontwikkeld iemand een eetstoornis? Daar wordt naar mijn mening te weinig aandacht en tijd aan besteed tijdens de klinische behandelingen. Een eetstoornis gaat niet over eten. Een eetstoornis gaat niet over in maatje xxs rondlopen. Het gaat niet over een paar kilo's verliezen voor een vakantie. Een eetstoornis gaat niet om aandacht trekken. Het gaat niet om voedsel weigeren, je dood willen voelen en uiteindelijk gedwongen worden om te moeten eten. Het gaat niet over eten.
Een eetstoornis: een nette manier van zelfmoord. Het zelfbeeld van een insect hebben. Het gaat over het wegdrukken van nare gevoelens en herinneringen. Het gaat om het hebben van controle. Controle over wat ik in mijn mond stop. In mijn jeugd had ik nergens veiligheid en geborgenheid en overal gevaar. Mijn enige houvast was wat ik in mijn mond stopte. Het gaat over jezelf niets waard vinden, het niet kunnen toegeven dat je eten nodig hebt en een leuk leven verdient. Het gaat over het weghongeren van pijn en verdriet. Het gaat om angst, schuldgevoel, obsessief tellen van calorieën om enige houvast te zoeken. Het gaat over willen verdwijnen, over niet opnieuw pijn gedaan willen worden. Het gaat over non-verbale communicatie, over het niet kunnen uiten van gevoelens. Het gaat over vermijding, over ontkennen van verleden, niet kunnen omgaan met het heden en hebben van angst voor de toekomst. Het gaat over veilig willen zijn, over de wens jezelf klein op te rollen en de grote boze wereld te negeren. Mensen, het gaat niet over eten! Het wordt tijd dat de behandelingen op maat worden gemaakt. Ik heb het voorrecht dat ik een PEG sonde heb gekregen. Een slang via de maag waar ik sondevoeding door krijg. Ik heb vaak een neus sonde gehad maar dit triggerde veel trauma's en uiteindelijk heeft mijn behandelaar bij Fier samen met mijn specialist in het UMCG de keuze gemaakt voor een operatie en mij een PEG sonde te geven. Geen opname in een eetstoorniskliniek. Dit was weer op niks uitgelopen. Ja, ik was daar braaf aangekomen, maar bij thuiskomst weer terug bij af. Want een eetstoornis is een gevolg, geen oorzaak. Nu heb ik de kans om aan de oorzaak te werken terwijl ik me niet druk hoef te maken over eten. Ik krijg mijn sondevoeding binnen. Daardoor ben ik 16 kilo aangekomen. Ja, natuurlijk is dit heel zwaar en heel moeilijk, maar ik weet inmiddels, na al die therapieën dat het niet om eten gaat of het tellen van calorieën of het getal op de weegschaal. De focus moet gelegd worden op de oorzaak. Maar vele behandelingen eisen een minimum gewicht en dan is de cirkel weer rond. Want hoe doorbreek je dat patroon van die hardnekkige eetstoornis als er niet dieper gekeken wordt? Ik heb geluk gehad, als een van de enigen in Nederland heb ik het voorrecht dat ik een medische behandeling heb gekregen voor mijn eetstoornis en aan de oorzaak kan werken. Ook al moet ik nog 5 kilo aankomen. Ja, er zijn dagen dat ik mijn rugzak met pomp het liefst door het raam gooi en het liefst weer wil afvallen. Weer veilig in oude patronen te vallen en wat kilo's te verliezen en de controle weer te voelen, maar ik heb een doel: traumabehandeling. Een eetstoornis: het gaat niet over eten!