chat

On the run

Gepubliceerd op 21 september 2016
On the run

On the run, from myself,
from myself and everyone

Alweer tijd voor een nieuwe blog. In de vorige schreef ik over turn the page... Het nieuwe hoofdstuk in mijn leven; traumatherapie en de stap om het Fier terrein te verlaten. Daarnaast kreeg ik er lichamelijke klachten bij en hoppa, het feest was compleet. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mezelf aan het overvragen was. Te graag willen en vooral te snel denk ik. De stemmen in mijn hoofd kwamen weer meer naar de voorgrond en ik werd weer erg somber. Ik wil het liefst even niet meedoen met de rest van de wereld. In bed blijven liggen en laat mij daar maar liggen. Dat het zwaar zou worden wist ik, maar dat ik al zo snel weer stappen terug moest doen... bah bah. Aangenaam, ik ben mevrouw faalhaas. Want zo voelt het. Falen. Ik wil door met de therapie, door met het proces en niet weer van de berg af rollen. Dus mijn bus met monstertjes is weer eens van de weg geraakt en gaat richting ravijn. Ik ben de controle over het stuur wat kwijtgeraakt. Hulptroepen zijn al ingeschakeld en ja, de groene gordijnen zijn weer in zicht.

Dit bovenstaande schreef ik enkele weken geleden en ik zit op dit moment nog steeds naar de groene gordijnen te staren. Ze hebben hier iets met de kleur groen, want in het rookhok zijn de muren ook groen. Dat moet ons "patiënten" opvrolijken ofzo?

De stemmen in mijn hoofd zijn weer redelijk onder controle en ik zie geen grote torren meer rondlopen (ja, I know, freaky), maar de depressie is weer neergestreken. Voel me overreden door een vrachtwagen. Nergens meer zin in hebben en maar blijven watertrappelen. Mijn kamer in het CKM is inmiddels leeggehaald en vanuit hier ga ik door naar huis. Best vreemd, want heb niet eens afscheid kunnen nemen van de kamer waar ik me voor het eerst in m'n leven veilig en thuis heb gevoeld. Dat is ook een stukje rouwen en loslaten voor me. Fier laat me niet los, maar het is niet meer de plek waar ik woon. Dat thuisgevoel moet ik in mijn eigen huis zien te creëren. De zorgverzekeraar draait de kraan dicht voor mijn klinisch bed en daarom moet ik gaan. Voor nu leef ik per uur, per half uur. Zoekend naar een strohalmpje waar ik me aan vast kan houden.

I don't know what to do,
can the damage be undone


Een van die strohalmpjes is de najaars nieuwsbrief van de cliëntenraad waar ik druk mee bezig ben, dat geeft afleiding.

Groetjes H.o.p.e 
lid van de cliëntenraad en in behandeling bij Fier

Lees meer

Drie vliegen in één klap

Drie vliegen in één klap

Als we het over jeugdhulp hebben, denken we aan kinderen, jongeren en ouders met problemen. Aan kinderen met autisme, anorexia, trauma’s. Kinderen met ‘moeilijk’ gedrag en kinderen d...

Lees meer