Prikkels, prikkels en nog meer prikkels

Gepubliceerd op 4 september 2017
Prikkels, prikkels en nog meer prikkels

Lotus is in behandeling bij Fier en lid van de cliëntenraad. Voor de website van Fier schrijft ze blogs.
  

Het zal altijd een gevecht blijven

Met grote bruine ogen kijkt hij me aan. Als ik vraag of hij wil wandelen, springt hij op.  

Maar dan word ik zenuwachtig. Ik hoor stemmen buiten. Mensen praten en lachen. Een tractor rijdt langs. Luide muziek dringt mijn oren binnen. Normaalgesproken doe ik mijn koptelefoon op, maar dat durf ik nu niet. Het is feest in mijn dorp. Het leven speelt zich af op straat.

Via de achterdeur glip ik naar buiten. De overbuurvrouw kijkt op. Ik loop snel door. Het dorp is zo klein dat je overal het ‘risico’ loopt om bekenden tegen te komen. Helemaal tijdens dagen van feest.

En dan gebeurt hetgeen waar ik zo bang voor was: ik raak overprikkeld. Ik aai mijn hond. Voor de buitenwereld lijkt hij onrustig en ik rustig. Niemand weet dat het eigenlijk andersom is. Dat wil ik graag zo houden. Eenmaal thuis gaan alle ramen en deuren dicht.

Ik ben aan het einde van mijn behandeltraject en toch merk ik dat ik nooit helemaal de oude wordt. Het zal altijd een gevecht blijven. Dit is waarschijnlijk wat men bedoelt met dat sommige littekens niet te zien zijn.