Time flies

Gepubliceerd op 20 juli 2017
Time flies

Wietze de Haan, voormalig politicus en vriend van Fier, schrijft maandelijks een blog voor Fier. 

'De tijd vliegt.' Hoe vaak hoor je iemand dat niet zeggen. Voor je het weet, ben je een jaar ouder, staat de vakantie voor de deur of is de afspraak van een maand geleden al weer weken vergeten. Steeds meer word ik geconfronteerd met wat de tijd met een mens doet. 'Weet je nog van toen? Toen we naar een concert van de Rolling Stones gingen?' Jeetje, dat is al meer 45 jaar geleden. Of: 'Denk je even om een cadeau? Je oudste zoon wordt al 43 jaar.' Hè, nu al? De tijd vliegt!
Aan sommige mensen kun je zien dat de tijd hen niets heeft gedaan, geen buikje, een mooi bos haar op het hoofd, strak in het vel en nog soepel in de heupen. Die mensen kunnen zo de catwalk op. Hoe anders is het bij mij: buik, kalend en soepel zou ik mijn heupen niet meer willen noemen. Oh, ik doe nog steeds aan sport, zondagavond op de bank bij Studio Sport en ik volg bijvoorbeeld de Tour, de hockeywedstrijden van mijn kleindochter, het volleybal voor de dames of het EK voetbal. En straks weer het zeilen met friese vrachtschepen (skútsjes), maar om nu te zeggen dat ik daarmee weer in conditie kom? Nee, niet echt.
Het zal anders moeten, elke keer beloof ik het mezelf. 'Sporten? Morgen begin ik', lieg ik mezelf dan weer voor. Wat is dat toch, dat uitstellen en jezelf steeds weer voor de gek houden? Je weet dat je de volgende dag jezelf weer hetzelfde belooft. Bij anderen noem ik dat zwakheid, bij mijzelf zoek ik vaak het excuus. Het regent te veel, het is te warm, te koud, te donker, te licht, verkeerde schoenen, te strakke sportbroek enzovoort, enzovoort.  En toch wil ik weer die jonge god van 30 jaar geleden zijn, die blonde Adonis, die jongen die nu te kort is voor zijn gewicht.

Hoe hebben andere mensen dat toch? Stellen die nooit iets uit, zoeken die geen smoesje om ergens onderuit te komen? Gaan die geen uitvluchten bedenken om maar niets te hoeven en daarmee hun schuldgevoel af te kopen? Ik vroeg het aan wat mensen. Verrassend was hun antwoord niet, iedereen doet het op gezette tijden. Toch is er iets aan te doen, zo werd mij te verstaan gegeven. Pak jezelf eens bij de arm, trek jezelf van de bank, probeer eens een keer niet iets uit te stellen, begraaf je smoezenboek en vind jezelf weer eens opnieuw uit. Doorbreek de lamlendigheid die om je heen hangt en laat de tijd je vriend zijn. De tijd vliegt wel, maar vlieg eens mee. Dan zul je merken dat je meer energie krijgt, dat je de kracht weer vindt om dingen te doen, dat je creativiteit wordt gestimuleerd en anderen zich verwonderen om je positieve uitstraling.
Ik heb het geprobeerd en het hielp. Ik begon te lopen als de inmiddels overleden filmster John Wayne, liet mijn haren groeien als Bon Jovi, kocht te krappe shirtjes om mijn prettige lichaam beter uit te laten komen en ging dansen als Mick Jagger. Ik moet zeggen: het hielp, even, voor de spiegel... Op straat was het geen succes. 'Kijk, een oude hippie!'
En toch heb ik er van geleerd. Positief in de wereld staan, daar iets mee doen en in jezelf blijven geloven. Dat kan je verder brengen en heeft mij verder gebracht. Ach en dat buikje? Peanuts.

Wietze de Haan