Vrijheid

Gepubliceerd op 15 juni 2017
Vrijheid

Initiatiefnemer en politieman Henk Werson blikt terug op 10 jaar Motortoertocht. 

Henk Werson
Henk Werson

Het was ergens in februari 2007. Linda Terpstra, directeur bij Fier, en ik hadden een lunchafspraak in Zwolle en daar is het idee geboren voor een motortoertocht met slachtoffers van mensenhandel en politieagenten.  

Sinds 2003 werkten we nauw samen. Als expert Mensenhandel bij de politie was ik bezig met vragen als: Hoe trekken politie en hulpverlening met elkaar op? Hoe kunnen we samen de daadwerkelijke zorg en begeleiding verbeteren van benadeelden van mensenhandel? Als fervent motorrijder weet ik als geen ander hoe vrij je van alles bent als je op die ronkende fiets zit. Als wij dat gevoel hebben, wat zou dan de uitwerking zijn op mensen die je normaliter alleen ziet als benadeelde in een zo goed mogelijk nagebootste huiskamer?

Ik had er wel mijn idee bij en opperde bij Linda Terpstra dat ik met politieagenten de meiden wilde rondrijden. De hulpverlening en de politie op een andere manier bij elkaar brengen. Dat was destijds mijn ideaalplaatje van een motorrit. Mensen waar je beroepshalve mee werkt als politieagent laten zien dat ook een politieman maar een mens is in een aangemeten pakje. En dat die best wel leuk kunnen zijn buiten diensttijd.
Linda was er meteen voor te porren. In juni 2007 was de eerste Fier-rit een feit. Met ruim 35 collega’s vertrokken we naar Friesland. Het werd een daverend succes. Voor alle partijen. Nu nog praten we na over onze overnachting in de garage van de vorige Fier-locatie.

De dag erna moesten we in de stromende regen weer huiswaarts. Maar dat kon niemand wat deren. Wat was het een ervaring. Vanaf dag één waren de mensen ons goed gezind. De politie stond paraat om ook garant te staan voor de veiligheid. En wij, rijders en bijrijders, hadden voor één dag vrij baan.
Wat heeft deze tocht veel opgeleverd. Meiden verkiezen het spreken voor het zwijgen met de politie. En in 2007 wellicht nog ondenkbaar: er is slechts één woord nodig tussen politie en Fier.

Als je iets begint komt er dan een vervolg? Dat is altijd de vraag. Maar het vervolg kwam er. En hoe. Bij het vijfjarig bestaan van de tocht reden 3.8 kilometer aan motoren achter elkaar. Ruim 200 motorrijders reden mee. Begeleiding van motorrijders van regiopolitie Friesland, KLPD en Koninklijke Marechaussee.

Diverse motorzaken in Nederland sponsorden motoren om het rijden mogelijk te maken voor deelnemers die even zonder zaten. En sponsoren regelden een heerlijk lunch voor de motorrijders, zodat zij naast het betalen van de benzine en het opnemen van vrije dagen niet ook nog eens dat soort bijkomende kosten zouden hebben. Voorafgaande aan de vijfjarige rit was er een mega symposium in de Veilige Veste, een overhandiging van de opbrengsten van de Fatale Fuik, een monsterrit en een knallende jubileumavond.

En daarna? Het was nog niet afgelopen! De jaren die daarop volgden bleef de Fier-rit bestaan. Na het zevende jaar moest ik zelf noodgedwongen stoppen. Ik vertrok met mijn vrouw naar Thailand en je kunt wel beloven te komen, maar dat is jezelf voor de gek houden. 

Man wat was ik bang dat deze rit zou stoppen. Want het kost toch wel een beetje tijd. Gelukkig waren daar Bouwdie en Geert, die met steun van Fier, Leeuwarden, de Friese politie en enkele oudgedienden door konden gaan. En nu is het alweer het tiende jaar en met de voorgenomen plannen, is dit zeker niet de laatste.
 

Wat ben ik FIER!

Ik ben FIER op het feit dat we hiermee begonnen zijn.
Ik ben FIER dat dit een impuls in de samenwerking heeft gegeven, waar geen convenant of beleidsafspraak aan kan tippen.
Ik ben FIER dat het de tiende rit is.
Ik ben FIER op het feit dat het nog steeds begint waar het ooit begon. Op mijn oude woonplek.
Ik ben FIER op al die mensen die deze rit elk jaar weer mogelijk maken.
Ik ben FIER op het feit dat bij de opening van de VEILGE  VESTE ik het voorrecht had die bike van me naar binnen te rijden en mijn persoonlijke steentje bij te kunnen dragen aan alle ontwikkelingen die we doorlopen hebben.
Ik ben FIER op FIER. Voor velen wellicht tegendraads, maar ze flikken het wel. Niet lullen maar poetsen en dat staat me wel aan.
Ik ben FIER op het feit dat ik weet dat ik toch weer een keer kan meerijden, want het is nog niet gedaan. Ook niet na de tiende keer.
Ik ben FIER op die gasten die woord hebben gehouden (Bouwdie en Geert) en het voortgezet hebben.
Ik ben Fier op dit fantastische jubileum.