Wat is jouw verhaal?

Gepubliceerd op 24 februari 2017
Wat is jouw verhaal?

Op school ga ik liever met de jongens uit mijn klas om dan met de meisjes. Jongens zijn recht door zee. Daar houd ik van. En jongens zijn een stuk rustiger. Toen we in de klas groepjes moesten vormen, ging ik aan een tafel met alleen maar jongens zitten. Ik hoefde niks te zeggen. Dat vond ik wel fijn.

Er kwamen twee opdrachtgevers in onze klas om wat te vertellen over de opdracht en wat ze van ons verwachten. Gepassioneerd vertelden ze dat ze in de kroeg op het idee kwamen om een persoonlijk stukje van ieder mens in Leeuwarden te verwerken in een kunstwerk. Op tafel legden ze een bakje met daarin buisjes. Ze willen dat iedere inwoner van Leeuwarden een buisje krijgt om daar iets persoonlijks in te doen.

Ik steek mijn hand op en vraag wat voor kunstwerk het wordt en waarom daarvoor is gekozen. De man geeft zijn antwoord en gaat vervolgens door met praten. In mijn hoofd ben ik al bezig met het opstellen van onderzoeksvragen. Ik heb weer een vraag en ik steek mijn hand op. De klas is plotseling stil en ze kijken mij allemaal aan. In grote snelheid gaan er vragen door mijn hoofd zoals: Is het ongepast? Mag ik niets meer vragen? Waarom kijken ze mij aan? Al snel worden mijn vragen beantwoord. De opdrachtgever zegt: “Dus jij weet al wat in het buisje zou doen?”. Ach nee, wat heb ik nou weer gedaan, denk ik bij mezelf. Ik weet mijzelf ook altijd in dit soort lastige posities te manoeuvreren. Ik probeer de juiste woorden te vinden, maar krijg andere informatie binnen. Persoonlijke informatie.

“Ik zou een stukje van een brief in het buisje doen. Een brief die ik richting mijn moeder schreef. Ik heb het nooit verstuurd en dat ga ik ook niet doen. De brief was voor mij een afscheidsbrief. Ik schreef het om dingen af te sluiten.”

Ik zie de vraagtekens verschijnen op de hoofden van mijn klasgenootjes. De stilte die vervolgens plaatsvindt, biedt mij de ruimte om verder te vertellen.

“Ik ben van huis gevlucht. Ik heb geen contact meer met mijn familie en ik schreef die brief ter afsluiting. Ik heb een nieuw leven moeten opbouwen in Leeuwarden.”

De vlucht is alweer een tijdje geleden. Het hoort mij niets meer te doen, maar ik voel dat mijn lichaam daar anders over denkt. De tranen springen in mijn ogen. Ik ben net sterk genoeg om ze binnen te houden. Ik ben uit de kast gekomen. Uit de kast met mijn persoonlijke verhaal. Met mijn verleden. De opdrachtgever kijkt mij aan en toont een lichte glimlach. De rest van de klas begint te fluisteren. De docent lacht mij toe. De opdrachtgever laat blijken dat de verhalen voor hem de reden zijn om dit project op te zetten. Dit zijn de verhalen die we niet moeten vergeten. Dit zijn de verhalen die ons eigen maken. We maken van iets wat moeilijk is een mooi kunstwerk.

Lotus is lid van de Cliëntenraad van Fier.