Zomaar een zaterdagmiddag

Gepubliceerd op 14 september 2017
Zomaar een zaterdagmiddag

H.o.p.e. is in behandeling bij Fier en lid van de cliëntenraad. Voor de website van Fier schrijft ze blogs.

Voor degenen die mijn blogs niet lezen en volgen: ik heb al 3,5 jaar geen contact meer met mijn ouders. Dat is te gevaarlijk. Ik heb een vader die me van mijn 5e tot mijn 23e seksueel misbruikt heeft en een moeder die mij emotioneel de grond in trapte en fysiek mishandelde.

Het is rond half 2 op een zaterdag als een voor mij onbekend nummer mij belt. Ik twijfel nog even of ik op zal nemen of niet, maar besluit toch op te nemen. Van schrik hoor ik de stem van mijn moeder. Ze wil thee komen drinken, omdat ze in de stad is en haar ten ore is gekomen dat ik geopereerd ben. Ik verstijf en weet eigenlijk geen woord uit te brengen. Uiteindelijk zeg ik ja. Daar staat ze dan. Op de stoep met een grote glimlach en ze geeft me 3 kussen. Ik stond perplex. Bah, ik wil dit eigenlijk niet. Stiekem ook weer wel. Misschien is ze veranderd. Zou ze nu wel een moeder voor me kunnen zijn? Misschien wordt het wel gezellig. Ik ga weer op de bank liggen en al vrij snel gaat het over koetjes en kalfjes. Maar ook geeft ze me steeds steken. 'Die operatie is je eigen schuld', 'Je moet gewoon weer gaan eten', 'Bij jou kan het ook nooit normaal gaan', 'Dat jij überhaupt nog vrienden om je heen hebt', 'Je bent altijd al het zwarte schaap van de familie geweest', 'Wij worden daar op aan gekeken.' Het hield maar niet op. Wanneer ik eens zou afstuderen en een vriend en kinderen zou krijgen. 'Je bent niks waard.' Heel veel steken en verwijten. En wat deed ik? Helemaal niks. Ik lag stil op de bank en hoorde ieder verwijt aan. Ik zou volgens haar een kut kat hebben, want hij greep haar steeds bij haar benen.
Ze ging ook maar niet weg en wilde niet op het balkon zitten. Dat vond ze zo smerig. Dat moest ik echt schoonmaken. En ik moest ophouden met aanstellen qua pijn, want dat was immers mijn eigen schuld. Ik moest een plakje ontbijtkoek van haar eten en die belandde natuurlijk in de wc, want ik mag niet eten. Dat deed ik volgens haar ook expres. Eenmaal op mijn balkon zei ze: 'Hebben we 27 jaar geleden zo'n mooi meisje op de wereld gezet en kijk wat er nu van terecht is gekomen, helemaal niks.' Dat was de druppel na al die verwijten. Ik begon weer terug te denken aan mijn moeder, hoe ze vroeger was. Als ze boos was, vaak om niks, deed ze mijn rechterarm tussen de bankschroef in de garage. En draaien. Natuurlijk nooit mee naar de dokter geweest. Volgens iemand van de nachtdienst van Fier is het meerdere malen gebroken geweest, want ik kan mijn elleboog helemaal ronddraaien. Of ze gooide al mijn speelgoed weg. En daarna weer poeslief doen.

Ik ben op de bank gaan liggen met mijn ogen dicht in de hoop dat ze weg zou gaan. Maar helaas. Ze heeft wel 10 keer gevraagd of ze de afwas mocht doen en ik heb 10 keer gezegd dat ik zelf de afwas ging doen. Ik bleef nee zeggen, maar de afwas werd wel gedaan. Oh zei ze: 'Nu kan ik ook wel even je vensterbanken en tafel schoonmaken, want ik heb toch een sopje'. Ze is weer grens na grens over gegaan. Daarna ging ze weg. Ik wist niet meer waar ik het moest zoeken. Alle herinneringen kwamen weer boven. Het heeft me heel erg verdrietig gemaakt, want het besef was er al, maar wordt nu even bevestigd: ik ben wees.