chat

De mooiigheid van het bestaan

Gepubliceerd op 29 december 2020
De mooiigheid van het bestaan

Wat een jaar was dit. Bijzonder in alle opzichten, ik hoef u daar weinig over te vertellen.

Corona stelde ons voor grote uitdagingen. We leerden hoe het is om niet meer onvoorwaardelijk vrij te zijn, hoe het is om in te leveren en ons aan te passen. De mondkapjes verschenen in het straatbeeld, net als de anderhalve meter borden. We hoorden de vele verhalen van verdriet, ziek zijn en rouw. Van uitputting, overvolle ziekenhuizen en zorgmedewerkers die de wanhoop nabij zijn. We hoorden de verhalen over eenzaamheid, angst en zorgen. Over ontslagen, failliete ondernemers en torenhoge schulden. Er waren vele discussies, over cijfers, complottheorieën en ‘onwetende’ BN’ers. Over wie er nu gelijk heeft en wat nu het beste is om te doen.

We zagen het leven op z’n treurigst.
 
Toch wil ik daar niet al te lang bij stilstaan. Omdat ik ook de mooiigheid van het bestaan heb gezien. Denk aan de helden die zijn opgestaan, mensen die ondanks hun eigen lastige situatie omkeken naar anderen. Mensen die de verbinding aangingen in plaats van de strijd op te zoeken. Mensen die steeds een tandje extra bijzetten, hoe moe ze ook zijn.
 
Ik zag zorgzaamheid, medemenselijkheid en vrijgevigheid. Bij Fier kwamen er mensen aan de deur om Sinterklaascadeaus af te geven, twee jonge vrouwen zamelden beauty-producten in voor onze cliënten, Zonta-vrouwen deden een tassenverkoop waarvan de opbrengst naar Fier ging. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
 
Ook onze medewerkers toonden zich van hun mooiste kant, ook al stonden ze op sommige momenten zwaar onder druk. Zij bleven doen waar ze goed in zijn, namelijk de best mogelijke zorg bieden aan slachtoffers, getuigen en plegers van geweld. Met elkaar zochten we naar nieuwe manieren om cliënten toch te kunnen blijven zien en te ondersteunen – hoe ingewikkeld dat in het begin ook was. De digitale hulpverlening nam een vlucht, we kregen handigheid in het produceren van mondkapjes in ons LAP-atelier en onze gebouwen werden binnen no time corona-proof ingericht zodat cliënten konden blijven komen. Niemand gaf op. Omdat we het samen deden, elkaar steunden en de één het oppakte als de ander het even niet meer wist.
 
In het bijzonder wil ik de docenten van het Friesland College noemen die binnen Fier lesgeven aan onze jongens en meiden. Zij besloten te blijven, ook nu tijdens de tweede coronagolf. Omdat zij weten dat onderwijs zo vreselijk belangrijk is voor onze doelgroep. Juist nu we elkaar zo hard nodig hebben, zijn we er voor elkaar. Dat raakt me diep.
 
Al deze mooie dingen bij elkaar geven me hoop. Hoop op een beter jaar. Hoop op het vaccin, op gezondheid en een blijvende verbinding.
 
Ik wens iedereen, ook namens mijn collega-bestuurder Anke van Dijke, fijne dagen en een gezond 2021! Pas goed op jezelf én op elkaar. En vergeet niet: samen kunnen we de wereld aan!
 
Linda Terpstra
 
Linda Terpstra is voorzitter van de raad van bestuur van Fier; landelijk expertise- en behandelcentrum bij geweld in afhankelijkheidsrelaties. Iedere maand schrijft ze een column voor het Friesch Dagblad.

> bekijk de gepubliceerde column in Friesch Dagblad

Gerelateerde artikelen