De vraag

Gepubliceerd op 3 december 2018
De vraag

H.O.P.E. is voorzitter van de Cliëntenraad en is in behandeling bij Fier.
 

De vraag

Welke vraag? Hoe gaat het? Hoe was je week? Wat speelt er? Hoe komt het dat je je zo somber voelt? Wat kan ik voor je betekenen? Nee! Nee! Nee!

Hulpverleners wachten. Wachten op het moment dat je zelf gaat praten. Praten over het feit dat je jarenlang seksueel misbruikt, verwaarloosd, uitgebuit of op een andere manier met geweld te maken hebt of hebt gehad. Werkt dit? Nee!
 
Althans voor velen niet. Bang om niet geloofd te worden. Schaamte en schuld spelen ook een grote rol. Net als de dreigende woorden of daden van de dader.

Waarom stellen professionals dé vraag niet? Ik zal je eerlijk zeggen: het antwoord daarop moet ik je verschuldigd blijven. Meiden, vrouwen, jongens en mannen vertellen het niet uit zichzelf. Misschien een enkeling.

Vanaf mijn 14e levensjaar ben ik onder behandeling. Ik hield vrijwel altijd mijn mond. De enige woorden die ik uitsprak waren: ja, nee en ik weet het niet. Op een gegeven moment werd er een afspraak gemaakt: iedere keer als ik 'ik weet het niet' zei, moest ik een dropje in de pot doen. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik na een aantal keren altijd een zak drop bij me had. Maar nooit dé vraag.

Vlak voor mijn 25e (ik verbleef bij Fier) was er een mentor waar ik het goed mee kon vinden en waar ik mee kon lezen en schrijven. Ze vroeg hoe het vroeger thuis was en ik reageerde wat nonchalant. Ze keek me recht in de ogen aan en stelde dé vraag. Ben jij vroeger misbruikt? En ik knikte.

Was ik haar niet tegengekomen, wie had dan dé vraag gesteld? Zelf was ik er nimmer over begonnen. Dan bleef ik verstrengeld in een fuik van suïcidepogingen en opnames op de gesloten afdeling. Wachtend op die keer dat het wél zou slagen en ik eindelijk de rust zou krijgen waar ik zo naar verlangde. Geen nachtmerries meer, geen flashbacks, geen dissociaties, geen slapeloze nachten en zware depressies met alle gevolgen van dien. Watertrappelen en constant met een masker op.

Hulpverleningsland wees niet bang om dé vraag te stellen. Heb het lef om de vraag te stellen. Wees niet bang voor het antwoord! De gevolgen zijn enorm voor dat meisje, die vrouw, jongen of man als ze met zo'n gigantisch geheim rond blijven lopen of zich nog in de situatie bevinden. Er was ooit een mentor, Henk was zijn naam, die bleef maar herhalen: delen is helen! Vermijden is lijden! Hij had gelijk.

Ik zeg daarmee niet dat het gemakkelijk is, want ook ik heb nog een lange weg te gaan.
Huilen, in elkaar zakken, alles kwam en komt voorbij, maar ik ben open geweest. Ik hoef niet langer te zwijgen. Stukje bij beetje vertel ik steeds meer. Pijnlijk? Ja! Maar stapje voor stapje gaat het beter. Ik heb kort geleden een lotus laten tatoeëren: een lotus groeit uit de modder, uit het donkere, vieze water omhoog om uiteindelijk uit te bloeien tot een prachtige bloem. Dit kan symbool staan voor het doormaken en overwinnen van een moeilijke periode in iemands leven. Ik wil leven en niet meer overleven.

Stel dé vraag!

Groetjes H.o.p.e