Don't lock me up

Gepubliceerd op 16 april 2019
Don't lock me up

H.o.p.e. verbleef tot voor kort bij Fier. Op dit moment volgt ze ambulante therapie bij Fier. Haar blogs gaan over haar herstel, de toekomst en over de zorg in Nederland.

You will not only lock up my body
You will also lock up my soul

Halverwege november 2018 kreeg ik dé beschikking: 24/7 beschermd wonen. Ik was opgelucht. Er werd gezegd dat er in januari 2019 waarschijnlijk plek was.

Wachtend.. Wachtend.. Wachtend in een leeg kaal huis. Enkel een aantal dozen en mijn kat. Ohja, en boven nog een bed. De meeste spullen zijn verkocht. Een aantal dozen met wat persoonlijke dingen staan nu bij kennissen op zolder. Verhuizen lijkt nog mijlenver. Eerst een tussenstop. Wanneer? Hoe? Ik kan elk moment een telefoontje verwachten. Gisteren ook. Geen telefoontje. Vandaag wederom geen telefoontje. Misschien morgen? Ik kruip maar weer onder de dekens. Zelfs die kunnen niet mee. Het leven is niet eerlijk.

Dit schreef ik enige tijd geleden. Helaas is de keiharde realiteit dat ik nog steeds in mijn huis verblijf. Er is geen plek. Er zijn extra voorwaarden nodig waardoor er geen tijdelijke plek beschikbaar is. Ik zal het nog mooier maken: er is een Rechterlijke Machtiging (RM) in werking gezet. Slachtoffer wordt dader? Ze horen mij niet op te sluiten! De zwaarste 'straf' in psychisch hulpverlenersland is het krijgen van een RM. Een RM is machtiging die opgelegd kan worden door de rechter, zodat je tegen je wil in opgenomen wordt in een instelling.

Mijn verwekker blijft doorgaan. Het misbruik stopt niet. Hoeveel harder moet ik nog schreeuwen totdat ik gehoord word? Ik krijg telkens de boodschap: er is op dit moment geen plek en we kunnen ook geen toezegging doen wanneer er wel plek is. Slapen gaat rampzalig, zelfzorg is ver te zoeken, medicatiegebruik is een drama. Ik dissocieer veel en ben verslaafd aan pijnmedicatie. Lichamelijk weer een zware tijd achter de rug. Ik zit hier niet veilig en zo kan ik nog wel even doorgaan. Mede daarom is een RM aangevraagd.

De gesloten afdeling is voor mij geen onbekend terrein. Mijn ergste ervaring was, en daar ben ik nu weer bang voor, de High cure afdeling. Vijf maanden lang had ik twee kamers. In de ene kamer lagen mijn kleren en persoonlijke spullen en in de andere kamer, je kon het eigenlijk geen kamer noemen, stond alleen een bed. Daar moest ik slapen en rusten en hing een camera. Op het moment dat ik met mijn hoofd onder de dekens lag werd er door de intercom geroepen: 'Mevrouw, graag uw hoofd boven de dekens anders kunnen we u niet zien'. Moest ik naar het toilet dan was daar een knopje voor en ging de verpleging mee! Wilde ik me omkleden dan moest ik naar mijn andere kamer en, je raadt het al, verpleging ging mee. Wilde ik roken: verpleging ging mee. Werkte ik niet mee, verzette ik me tegen de verpleging, dan was daar de spuit. Niet te spreken over de 'klik' op het moment dat de deur weer in het slot viel. Een akelig geluid waar ik nog vaak aan denk.

Ik wacht de oproep van de rechtbank netjes af. Of ik bang ben? Ja. Dit is de omgekeerde wereld. Ik had al elders ver in het land moeten zitten. Het leven is niet eerlijk.

You will not only lock up my body
You will also lock up my soul

H.o.p.e.