chat

Een maand van dankbaarheid

Gepubliceerd op 6 mei 2020
Een maand van dankbaarheid

Ik wil zoveel delen, zoveel schrijven, zoveel vertellen. In mijn hoofd heb ik je de afgelopen weken meegenomen in mijn belevingswereld. Weken van pieken en dalen. En een beetje van alles daar tussenin.

De eerste 10 dagen van de Ramadan zijn voorbij. Terwijl ik dit schrijf, bewonder ik hoe snel de tijd gaat. Ik kijk het hele jaar uit naar de Ramadan en nu is een derde al voorbij! Hoe ik deze 10 dagen heb ervaren? Zonder eten en drinken?

Alles gaat in de Ramadan natuurlijk gewoon door. En het niet eten en drinken is niet het doel. Het is slechts een “middel" om dieper naar “ binnen" te kunnen. Daar waar ik vaak ben, en soms verstrikt raak in allerlei emoties en innerlijke strijd, heb ik sinds de Ramadan hele mooie momenten beleefd. Momenten waarin ik diepe innerlijke vrede heb gevoeld. Wauw, wat was dat toch héérlijk! En bevrijdend! Verlichtend, inzicht gevend en helend. Ik voelde díepe innerlijke rust en vrede. Mijn hart? Dat liep over van liefde en ik stond van binnen echt te springen om zoveel mogelijk mensen, planten, bloemen te knuffelen!! (Virtuele en coronaproof knuffelen natuurlijk??).

03:00 's nachts gaat mijn wekker. Het liefst blijf ik slapen maar wanneer ik mij bedenk waarom mijn wekker ook alweer zo vroeg gaat, sta ik glimlachend en met veel motivatie op; YES! Een nieuwe dag om te vasten, een nieuwe dag om weer liefde en dankbaarheid te voelen en veel liefdadigheid te verrichten. Om 04:00 uur stop ik met eten en drinken en ga ik bidden. Dit gebed doet veel met mij. Het voedt en heelt mijn ziel, geest en lichaam. Het is alsof ik een prachtige mantel van 's werelds mooiste zachtste stof om me heen voel. Een mantel die zó zacht voelt en zó lekker ruikt dat ik helemaal vervuld raak van liefde en tot rust kom. Een mantel van geruststelling en bescherming. Alsof ik door die mantel heen, de meest dierbare persoon hoor zeggen: “Het is goed lieverd. Je bent niet alleen. Ik ben er. Altijd. Voor Jou.” Met een onbeschrijflijk fijn gevoel van innerlijke kracht, moed en hoop ga ik weer mijn bed in. Mijn wekker gaat daarna om 08:30 en de dag gaat door…

Binnen mijn groep ben ik de enige die vast. In de groep naast mij zijn er meerdere vrouwen die vasten. Ik merkte dat de behoefte groot was om samen het vasten te verbreken.

Na dit besproken te hebben met het team van beide groepen, eten de vrouwen en ik samen in de woonkamer. We bespreken elke dag of we samen willen eten en wie wat wil maken. Kinderen en begeleiders worden van harte uitgenodigd. Het moment dat we samen de tafel dekken, wachten op het exacte tijdstip dat het vasten verbroken mag worden en dan het vasten verbreken, is echt mooi. Het geeft een fijn gevoel van saamhorigheid en gezelligheid aan iedereen die aanwezig is. Voor mij is dit een moment van intense DANKBAARHEID.

Hoe beleef jij deze maand?

Liefs, Amira

Amira is een jonge vrouw en cliënt bij Fier. De komende tijd houdt ze een blog bij voor ons. Door haar gedachten en gevoelens op papier te zetten neemt ze ons mee in haar leven: wat houdt haar allemaal bezig en hoe gaat ze hiermee om? Om je letterlijk een kijkje in haar leven te geven, heeft ze voor deze blog zelf de foto's gemaakt.

20200504_232453
Deel dit artikel: