chat

Feest?

Gepubliceerd op 24 augustus 2017
Feest?

Wietze de Haan, voormalig politicus en vriend van Fier, schrijft maandelijks een blog voor Fier. 

De documentaire van Stacy Dooley over prostitiutie in Turkije raakt mij diep

Het was feest in ons dorp Lemmer. Een week waarbij de kermis, het zeilen met vrachtschepen(skûtsjes) en het kroegbezoek de wereldproblemen terugbrengen tot het niveau van 'Nu even niet, we hebben het even gezellig'. Het jaarlijkse festijn brengt oude bekenden bij elkaar. Families worden herenigd. Als je dan na 4 dagen weer terugkomt  in de echte wereld en je leest over terreuraanslagen in Spanje of Finland of over de vluchtelingenproblematiek, dan besef je pas weer hoe zo’n dorpsfeest de werkelijkheid kan verdringen. Even maar, maar toch. Word ik daar gelukkig van? Nee.  Eerder terneergeslagen. Ik voel me machteloos en onthand.
 
Zeker als ik later een documentaire zie van Stacey Dooley, een filmmaakster uit Engeland. Zij maakte een film over prostitutie in Turkije. Het meest trof mij het beeld van een Syrische vrouw die gevlucht was naar haar buurland Turkije en daar, om in haar levensonderhoud te kunnen voorzien, twee tot drie keer per dag een man moest ontvangen om intiem mee te zijn. Haar man wist het niet en mocht het ook niet weten. In het geniep vond alles plaats. Ook twee andere gevluchtte Syrische vrouwen vertelden hun verhaal. Zij waren seksslavinnen geweest en vervolgens gevlucht naar Turkije. De dubbele moraal die te herkennen was in deze documentaire - het trieste beeld wat naar voren kwam, de minderwaardigheid die bleek uit de houding van mannen ten opzichte van vrouwen, homo’s, transseksuelen en anders denkenden - haalde me weer uit de roes van feesten en gezelligheid.
 
Een schuldgevoel bekroop me, hoewel ik geen aandeel had gehad aan het leed wat vanuit de echte wereld plotseling weer via het glazen scherm bij me was binnengekomen. Ik voelde me betrapt, omdat ik me een aantal dagen had afgesloten van wat de echte wereld ons toont. Is dat erg? Nee, sprak ik mezelf moed in. Het is niet erg om even je zorgen te vergeten, als je er later maar van bewust bent dat het niet altijd feest kan zijn. Dat de echte wereld iets van je verwacht. Dat van je wordt verwacht dat je er iets aan doet. Al hoe klein het ook kan zijn, sprak ik mijn geweten sussend toe. Het hielp. Even. Maar knagen bleef het. De echte wereld wacht weer op me.
 

Gerelateerde artikelen