chat

Heimwee?

Gepubliceerd op 29 januari 2021
Heimwee?

Het eindeloze verlangen naar thuis. Alsof je thuis romantiseert op het moment dat je het verlaat. ‘Alles was vroeger beter’, alsof het heden een boosdoener is. De meest bekende context van heimwee is wanneer je op vakantie gaat. Het moment dat je daar bent lijkt alles ineens een stuk minder zonnig en mooi. Je wil terug naar je eigen bed, je eigen kamer, je eigen huis; want oost west, thuis best. Op vakantie kan je aftellen en heb je meestal ook direct een vlucht terug geboekt. Maar hoe doe je dat met heimwee in een onzekere situatie? Als je niet weet wanneer en óf je überhaupt naar huis toe gaat? Ik schrijf vandaag over heimwee in een (tijdelijke) opvanglocatie.

Je gaat weg om een reden en ja dit is wat ik wil. Zo is het in ieder geval bij vrijwillige uithuisplaatsingen. Je denkt gelukkig te worden van een autonoom bestaan; weg met al die afhankelijkheid. Vaak kom je hier terecht en merk je twee dingen: vrijheid en eenzaamheid. Je mist niet alleen het vervelende, maar ook hetgeen wat je al die jaren staande hield; een zus(je), broer(tje), huisdier, plaats, etc. Opeens komt de situatie op je af. Je staat stil bij je verleden en de consequenties dat het met zich meebrengt voor je toekomst. Soms kun je vanuit een onveilige situatie niet alle consequenties overzien. Hoe hard je het ook probeert; alles staat op overleven. Ontsnappen uit het hier en nu en alles wordt beter. Je moet veel wachten en alles staat even op z'n kop; wacht, heb ik wel de juiste keuze gemaakt?

Inmiddels heb ik talloze keren gedacht: waar heb ik mezelf in gewerkt? Ik moet gewoon terug naar huis toe. Het is een ‘consequentie van je eigen actie’ zoals het vaak genoemd wordt, maar ik weet niet of dat altijd eerlijk is. Want je kan het meiden en jongens hier niet kwalijk nemen. Je zit in een onveilige situatie en hoe gek het ook klinkt, je went eraan. Het wordt je eigen. Hoe vervelend het ook is. Ik had het niet leuk en goed, maar ik mis vroeger soms wel. Niet om het vervelende, maar wel om het feit dat je toekomst zo getekend is. Ik wil terug naar de leuke momenten en naar het onbezorgde, de afhankelijkheid; het stukje jij kiest en ik heb geen keuzestress. Misschien is het voor jou niet normaal, maar voor mij was het dat wel. De keuze die je maakt om weg te gaan is permanent. Niet altijd omdat je nooit terug kan komen, maar omdat je altijd het kind zal zijn dat is weggegaan. 

Soms is het moeilijk om toe te geven, maar ja ik heb ook weleens last van heimwee. Ik moet zeggen dat het voor mij draaglijk is omdat ik al langere tijd weg ben, maar iedere cliënt die residentieel verblijft zal hier hoe dan ook mee te maken krijgen. De een houdt zichzelf dag en nacht bezig, de ander slaapt alle uren weg, de ander misdraagt zich om de focus te verleggen en weer een ander huilt erom. Niet iedereen durft het toe te geven, maar voel je je alsjeblieft niet schuldig voor zoiets als heimwee. Jij hebt gekozen voor veiligheid in een overlevingsstand en niet voor het gemis. Het is moeilijk om iets te missen en het is nou eenmaal moeilijk om niet te weten wat er komen gaat. Jij hebt hier niet voor gekozen. 

Hoewel ik nu redelijk kan reflecteren op hoe dingen hier eerder voor mij waren, knelt het bij mij soms ook nog. Na alle tijd die eroverheen is gegaan kan ik soms alsnog wel even pauzeren en vergeten waar ik het voor doe. Als het had gekund was ik allang naar huis toe gegaan, want hoe fijn is het om ‘gewoon’ op te groeien. Een turbulente thuissituatie kiest helemaal niemand. Dus of het een consequentie van mijn eigen actie is? In jouw ogen misschien wel, maar verbreed je perspectief en sta in onze schoenen; dit had niemand met vrije keuze gekozen.

- Sahar

Sahar verblijft bij al enige tijd bij Fier en is een echte aanpakker: ze helpt waar ze maar kan. Vanwege de coronamaatregelen heeft ze meer vrije tijd en die wil ze nuttig besteden. Daarom besloot ze op eigen initiatief een blog bij te houden over het leven op de groep bij Fier.

Gerelateerde artikelen