chat

Helpen of geholpen worden?

Gepubliceerd op 19 februari 2021
Helpen of geholpen worden?

Het is soms heel erg moeilijk om op een groep de tijd te nemen om echt even alleen te zijn. Ik help mensen graag, maar merk hierin ook dat het mij soms teveel wordt. De verzorgende rol ben ik gewend van jongs af aan. Ik zorg liever voor een ander dan dat er gezorgd wordt voor mij. Zo ben ik op de groep ook vaak bezig met anderen en ik kan goed omgaan met iedereen. Mijn kamer lijkt een onbeperkt inloopspreekuur te hebben; zonder dat ik het doorhad. Opeens komen de gekste vragen op mij af ‘is dit genoeg rijst voor de hele groep?’ tot ‘wat zijn mijn rechten nadat ik achttien ben hier?’ tot ‘weet jij hoe hoog mijn uitkering is?’. Hierin kan ik mensen maar moeilijk naar iemand anders verwijzen, omdat ik ze simpelweg niet wil teleurstellen. Ik wil geen conflict. Feit is wel dat dat averechts werkt, want ik sta toch in conflict. Dan wel niet met een ander, maar met mezelf. 

Wil ik helpen? Is dit hetgeen wat mij blij maakt of is het een gewoonte die mij drijft? Soms weet ik het even niet. Vooral met de drukte en prikkels om mij heen verlies ik soms even het overzicht. Ik moet bewust even stilstaan om te reflecteren. Het is mij soms teveel en ik verheug mij op een ‘lichtere’ sfeer om mij heen. Een omgeving die niet in het teken staat van hulp en door. Een stabiele ondergrond waar ik mij op kan vestigen en waarop ik mezelf kan ontwikkelen. Ik verheug mij op studeren, sporten, vrijheid. Ik weet dat ik niet alles zelf kan, want niemand kan dat, maar ik wil wel zo autonoom zijn als maar kan. 

Hoe zit het dan met geholpen worden? Deze is erg lastig. Ik doe heel veel alleen en houd van de regie. Ik laat niks volledig uit handen gaan en meestal eigenlijk vrijwel niks. Ik wil mijn contactpersonen beheren, mijn eigen zaken op orde krijgen, zelfstandig mijn leven opbouwen en maar niet accepteren dat ik in een behandellocatie zit. Daar waar ik niet altijd de regie kan hebben. Ik word heel bang van mensen die mij willen helpen, omdat ik het vertrouwen nog niet heb. Ik wil mensen kunnen vertrouwen, maar het lukt mij niet helemaal. Het is soms heel erg eenzaam, maar weet niet zo goed hoe ik om hulp kan vragen en hoe ik het mezelf lichter kan maken. Ik denk dat mijn autonome houding voor mij een kracht en valkuil in één zijn. 

Hoewel ik veel kan zeggen en vertellen over hoe ik in elkaar zit, ben ik nog steeds in ontwikkeling. Zoals iedereen elke dag in beweging is, is dit bij mij ook zo. Dit past bij mijn situatie en leeftijd. Dit is normaal. Sommige dingen leer ik later, maar ook hier is de tijd en ruimte voor. Mijn verblijf hier is een soort leerweg die ik in een spoedcursus inhaal. Dit brengt allemaal uitdagingen met zich mee, maar het is wel noodzakelijk. 

Kortom, ik ben in ontwikkeling. Weet soms niet zo goed wat ik wil, maar dit is niks geks. Ik denk dat heel veel cliënten hier op de een of andere manier zoeken naar wie ze zijn, want nadat een dikke laag ijs aan vervelende gebeurtenissen smelt ben jij het enige wat blijft staan. Wat ben jij zonder dat allemaal? Laat dat maar aan de tijd over, want je kan niet overal de regie over houden (beetje hypocriet vanuit mij). Tot die tijd blijft mijn onbeperkte inloopspreekuur staan, maar de garantie op de juiste hulp kan ik helaas niet geven. 

- Sahar

Sahar verblijft al enige tijd bij Fier en is een echte aanpakker: ze helpt waar ze maar kan. Vanwege de coronamaatregelen heeft ze meer vrije tijd en die wil ze nuttig besteden. Daarom besloot ze op eigen initiatief een blog bij te houden over het leven op de groep bij Fier.

Gerelateerde artikelen