Het Jonge Kind

Gepubliceerd op 9 april 2019
Het Jonge Kind

Jitske is een jonge vrouw. Ze verbleef in heel wat jeugdinstellingen en was tot voor kort in behandeling bij Fier omdat ze een nieuw leven op wil bouwen nadat ze slachtoffer werd van mensenhandel.   Inmiddels woont Jitske op een geheime opvanglocatie voor vrouwen, om verder te werken aan haar herstel en stap voor stap een nieuw en gezond leven op te bouwen. Jitske volgt een opleiding, doet vrijwilligerswerk en is lid van de cliëntenraad van Fier. Voor de website van Fier schrijft Jitske blogs, om een kijkje te geven in haar leven.

Het raakt mij toch elke keer weer. Alle verhalen in het nieuws, maar ook de verhalen van de andere meiden bij mij in de opvang. Verhalen over misbruik en geweld, niet zelden van jongs af aan. Onlangs was het de week van het jonge kind; er was aandacht voor de eerste vier levensjaren van het kind. De erkenning, dat een veilige en gezonde leefsituatie in die eerste vier levensjaren nodig is, wordt hierdoor gelukkig steeds beter. Ik heb wel eens gehoord dat misbruik en geweld er vroeger gewoon bij hoorden. Maar gelukkig wordt daar nu wel anders over gedacht in Nederland.

Nog niet eens zo heel veel jaren geleden, toen ik in nog in een jeugdinstelling woonde, was er nauwelijks aandacht voor mijn gevoel. Hoe dat nu gaat in die instelling, dat weet ik niet. Ik hoop in ieder geval dat het daar nu beter gaat. Er werd destijds niet naar mijn verleden gevraagd . Toen ik een voorzichtig durfde te vertellen dat ik thuis wel eens werd geslagen, glimlachte de begeleider en zei  hij: ‘maar thuis kreeg ik ook wel eens een tik hoor’. Hij leek het een beetje weg te lachen. Hierdoor voelde ik mij niet serieus genomen; ik ging er verder maar niet op in. Het kostte al veel moeite om dit tegen een mannelijke begeleider te zeggen. Ik kreeg een mannelijke begeleider omdat dat mij zou helpen om over mijn angsten en afkeer voor mannen heen te komen. Maar niks daarvan hielp mij om mijn verhaal te delen. In mijn dossiers is terug te lezen dat ik aanleg moet hebben gehad om depressief te worden. Helaas was er toen geen aandacht voor het verleden.

Gelukkig beseffen hulpverleners steeds meer dat trauma veel meer voorkomt dan ze voorheen dachten en dat hoe jonger iemand is, hoe groter de verwondingen zijn van een trauma. Een hulpverlener heeft mij wel eens uitgelegd wat de gevolgen zijn geweest van mijn trauma uit de kindertijd. Mijn zelfbeeld en identiteit zijn letterlijk en figuurlijk in stukken kapot geslagen. Hierdoor wist ik lange tijd niet meer wie ik was en wat ik zelf vind en voel. Ik moet soms lang stilstaan bij een onderwerp om te weten wat ik daar nou echt zelf van vind en bij voel. Soms vind of voel ik wat mij vroeger is aangeleerd. Dan is het dus niet van mij. En soms staat het gevoel simpelweg nog te ver van mij vandaan. Veilig opgeborgen ergens in het verleden.

Nu wil ik eigenlijk wel eens wat meer gaan voelen. Ik mag mezelf openstellen voor gevoelens, maar hoe doe je dat? Ik heb altijd geleerd om mezelf af te sluiten voor gevoelens. Dat openstellen kost me veel meer tijd en geduld dan ik had gedacht. Ik ben blij dat ik mensen om mij heen heb gevonden die mij daar nu bij helpen. En nog blijer ben ik dat er mensen zijn die de stem van het jonge kind laten horen deze week. Ik hoop dat er hierdoor kinderen zijn die sneller gezien zullen worden.

Jitske

In de in juni 2018 verschenen publicatie
Kiekeboem! schrijft Fier-deskundige Yael Meijer over de gevolgen van geweld en verwaarlozing voor jonge kinderen en laat ze aan professionals zien hoe zij ouders kunnen ondersteunen, zodat het veiliger wordt.