chat

Houdt het dan nooit op?

Gepubliceerd op 22 juni 2017
Houdt het dan nooit op?

Wietze de Haan, voormalig politicus en vriend van Fier, schrijft maandelijks een blog voor Fier. 

Het is al een aantal dagen erg warm en ik kan niet zo goed tegen de warmte. Ik houd meer van de kou, maar ik zal het er mee moeten doen. Afgelopen dagen was ik onder andere in Auschwitz 2, ook wel Birkenau genaamd. Ik was er eerder geweest en wilde terug omdat ik na mijn eerdere bezoek nog met de nodige vragen zat. Het boek Anus Mundi, geschreven door iemand die het concentratie-kamp in Polen heeft overleefd, verhaalt over de verschrikkingen die hij heeft moeten ondergaan om levend uit dat vernietigingskamp te kunnen worden bevrijd. Alle elementen van slecht zijn komen in zo’n periode langs. Liegen, bedriegen, stelen, strelen, verkrachten en het vernederen van mensen.

Sommigen weigerden daaraan mee te doen en kozen bewust of onbewust voor de dood. Met één vingerbeweging van de nazi’s werd je leven verder bepaald. Naar links of naar rechts; of de dood of aan het werk met als gevolg de dood op termijn.  Als men na 3 dagen in een afgesloten overvolle treinwagon, zonder water en stikkend van de warmte, eindelijk uit mocht stappen, ging 70 procent van die wagon regelrecht de “douche” annex gaskamer in. Vrouwen werden van hun man en kinderen gescheiden. De mannen moesten toezien hoe hun vrouwen werden verkracht en vermoord.

De wreedheid die men moest ondergaan is nauwelijks te beschrijven. Met 4 mensen op één vierkante meter staand de nacht doorbrengen, en de volgende dag weer hard aan het werk zonder goede voeding en nachtrust. Dat sloopt mensen in korte tijd. Zowel geestelijk als lichamelijk. Waar in barakken anders 57 paarden stonden gestald, werden nu 400 mensen ondergebracht. Naar toilet gaan gebeurde met 30 mensen op een rij. Privacy was er alleen voor de onderdrukker. De verhalen zijn eindeloos, wreed en met bloed doordrenkt.

Toen de Tweede Wereldoorlog voorbij was, de commandant Rudolf Höss in 1947 aan zijn eigen galg in Auschwitz zijn straf moest ondergaan, was het duidelijk. Dit nooit meer. Zeventig jaar later constateer ik dat we nog niet veel hebben geleerd van het verleden. Nog steeds zijn mensen op de vlucht voor oorlog, onderdrukking en geweld. Vrouwen worden uitgebuit, verkracht en vernederd. Kinderen zijn de dupe van ontoelaatbare praktijken die door regeringen worden uitgedacht. Moeten mensen huis en haard verlaten om een beetje beschermd te kunnen leven. HOUDT HET DAN NOOIT OP? Nee.

Blijkbaar zijn we niet in staat om een samenleving op te bouwen waar begrip, aandacht voor elkaar en ruimte voor de individu, de basis is. En met name vrouwen en kinderen zijn vaak als eerste slachtoffer, meteen na de waarheid. Waar macht speelt en oorlog het instrument om die macht vorm te geven, is de waarheid het eerste slachtoffer. Kijkend over het terrein van Auschwitz 2, Birkenau, tekenen de stenen schoorstenen van de door de duitsers in brand gestoken barakken schril af tegen de mooie blauwe lucht. Symbolen van wat eens een verschrikkelijke periode in de geschiedenis is geweest. We maken het weer mee, anders….maar toch. En toch…ooit…..
 
Wietze de Haan

Gerelateerde artikelen