chat

Ied ul Fitr

Gepubliceerd op 5 juni 2020
Ied ul Fitr

Verdriet. Ik voelde verdriet toen ik bedacht dat ik Ied ul Fitr (feestelijke afsluiting van de Ramadan) dit jaar zonder familie en dierbaren zou vieren. Het is een hele belangrijke dag voor mij. Het feest begint altijd met een speciale wassing en speciaal gebed. Daarna wordt er veel geknuffeld, bezoek ontvangen en lekkers gegeten en uitgedeeld met familie vrienden, buren en onbekenden.

Normaal bid ik dit gebed in de moskee met duizenden medemoslims. Een sterk gevoel van liefde en saamhorigheid dat ik dan voel. En een onbeschrijflijk mooi en krachtig gevoel van binnen om nog méér bij te dragen aan de liefde en vrede in de wereld. Na het gebed is er een speciale preek die vaak gaat over het reflecteren op ons gedrag en het streven en werken naar de puurste en beste versie van jezelf. Vanwege corona, dat ik nog in behandeling ben én mijn persoonlijke situatie, kon dit allemaal niet.

Voor het eerst keek ik ertegen op. De afsluiting van de Ramadan is sowieso altijd emotioneel maar nu was het extra beladen. Het feit dat er meerdere moslima’s zijn die ook voor het eerst het feest alleen zouden vieren en het hier moeilijk mee hadden - én het feit dat het merendeel op de afdeling nooit het feest heeft meegemaakt - motiveerde mij éxtra krachtig om er echt het beste van te maken binnen de middelen en mogelijkheden die er zijn. Ik dacht: wat het me ook kost aan energie, tijd en geld, ik wil zorgen dat iedereen een vreugdevol feest krijgt en verwend wordt! Zo gedacht, zo gedaan. Tassen vol benodigdheden voor al het lekkers, ballonnen, slingers en geschenkjes. Ik werd er helemaal hyper van.

In mijn groep hebben we lekkernijen gemaakt. We hebben feestelijk gebruncht, gesmuld van  heerlijke lekkernijen en genoten van een zelfgemaakt driegangenmenu. Voor de andere groepen had ik verrassingen voorbereid. Dit feest staat voor mij in het teken van onvoorwaardelijke liefde, dankbaarheid, saamhorigheid, barmhartigheid en gastvrijheid. De glimlach op het gezicht van zoveel mensen toen ze hun verrassing zagen was echt zo onwijs mooi! Het ontroerde mij dat iets wat in mijn beleving zo klein is, zo veel deed met anderen. Wauw! Ik voelde me zo ontzettend dankbaar.

En weet je? Het verdriet dat ik voelde door het gemis van mijn dierbaren en de pijn door het onrecht dat mij is aangedaan, zwakte met de dag af. Ik liet het mezelf toe te voelen, hoe confronterend en moeilijk het ook is. Het geeft mij steeds meer besef van de realiteit en bevestigt voor mij dat het belangrijk is op mijzelf te focussen. Op wat míj gelukkig maakt en waar ik energie van krijg. Op deze dag heb ik voor het eerst beleefd en gevoeld dat ik ook zónder dierbaren blij kan zijn en een voor mij belangrijk feest kan vieren. Dat de kracht en vreugde in mijn hart ligt en áltijd in mij zit. Waar ik ook ben. En met wie ik ook (niet) ben. Ik voel me dankbaar.

Liefs, Amira

Amira is een jonge vrouw en cliënt bij Fier. De komende tijd houdt ze een blog bij voor ons. Door haar gedachten en gevoelens op papier te zetten neemt ze ons mee in haar leven: wat houdt haar allemaal bezig en hoe gaat ze hiermee om?