chat

Ik mag er niet over praten...

Gepubliceerd op 12 februari 2021
Ik mag er niet over praten...

Soms neem ik mijn omgeving dingen kwalijk; waarom zagen jullie niet dat het goed ging? Of wilden jullie het niet zien? Wat maakte mij nou het zwarte schaap in mijn familie? Waarom kon je niet van mij houden op dezelfde manier waarop je hield van alles en iedereen om je heen? Ik zit opgescheept met vragen waarop ik op geen enkele manier een antwoord zal kunnen krijgen. Hoe graag ik het ook wil. Het wordt een vraag van mij, maar het doet pijn om nooit een antwoord te kunnen krijgen. Ik kan niet boos blijven en eigenlijk ben ik dat ook nooit geweest, want ik zoek naar een verklaring. Een verklaring naar jouw onverklaarbare gedrag.

Kijk, ik begrijp best dat ik misschien moeilijk en vervelend was. Ik was de makkelijkste niet. Een kind met een handleiding die je maar goed moest doornemen. Je had het vast anders gewild, maar dan nog. Hoe heb je mij als vuil kunnen behandelen tussen alle diamantjes die je had? Voor de buitenwereld kon ik het niet beter treffen; een welvarend gezin, geschoolde kinderen en ‘geslaagde’ integratie. En dat is waar de gordijnen en deuren dichtgingen. ‘Dit is een geheim tussen mij en jou’, ik was gehoorzaam en hield mij aan de beloftes die mij opgelegd waren. Ik mocht er niet over praten… Bedolven onder schaamte komt alles samen en nu is het mijn schuld. Had ik maar gepraat; een simpele ‘nee ik wil het niet’, dan was het vast niet gebeurd.

Achteraf gezien kan ik nog uren wakker liggen; wat had ik anders kunnen doen? Hoe had ik jou kunnen stoppen van je onmenselijke praktijken? Ik wacht tot alle puzzelstukjes op z’n plek vallen, maar het gebeurt maar niet. Ik blijf zoeken in externe factoren, maar merk dat ik mijn verwachtingen moet gaan veranderen. Ik zie zo vaak goede dingen om mij heen gebeuren, geslaagde systeemgesprekken en kinderen die terugkeren naar huis toe. Ouders die hun excuses aanbieden of in ieder geval een donker hoofdstuk willen sluiten. Feit is wel dat niet alle verhalen over rozengeur en maneschijn gaan. Misschien moet ik mijn afsluiting intern gaan zoeken; daar waar ik macht over heb of moet gaan krijgen. 

Er was in mijn proces voorafgaand aan Fier niemand die ooit vraagtekens zette bij de opvoeding die mij is geboden. De blauwe plekken zullen wel aan mijn slechte motoriek liggen, aan onbenullige ruzies met zussen, aan een val van de fiets of aan andere ‘normale’ dingen. Helaas was dit niet juist, ondanks dat ik graag had gewild dat iemand het voor mij had opgenomen. Ik zocht mijn bevestiging in de buitenwereld, maar de enige bevestiging die ik kon krijgen was dat ik een moeilijk kind was. Ik mocht blij zijn met mijn familie, met mijn systeem en mijn situatie. Ik werd er moedeloos van met alle gevolgen van dien. Er was geen oog voor het echte probleem, want geloof mij alsjeblieft; dat was ik niet. 

Het lijkt soms wel alsof onderwerpen als misbruik en mishandeling verboden zijn. Je mag het er niet over hebben, want dat is gevoelig. Ik denk dat het belangrijk is dat dat we dat vergeten, want ‘waar we het niet over mogen hebben’ als het gaat om mij bepaal ik zelf wel. Wees alert op alle signalen die met name kinderen afgeven. Waarom gedraagt het kind zich zo? Stop met het stigmatiseren van een noodzakelijk onderwerp, want anders twijfelen kinderen en (jong)volwassenen straks aan zichzelf. Breek de kettingen van schakel naar schakel en werk niet mee met de stichters van geweld door je rug te keren. Pak het probleem op een passende manier aan en ga eerst met het kind praten, want vertellen is niet moeilijker dan het meemaken.

- Sahar

Sahar verblijft bij al enige tijd bij Fier en is een echte aanpakker: ze helpt waar ze maar kan. Vanwege de coronamaatregelen heeft ze meer vrije tijd en die wil ze nuttig besteden. Daarom besloot ze op eigen initiatief een blog bij te houden over het leven op de groep bij Fier.

Gerelateerde artikelen