Ik was een Sarah

Gepubliceerd op 1 juli 2019
Ik was een Sarah

'Wat een eer om te mogen speechen voor de vrouw die mij inspireert.' Dat schrijft H.o.p.e. in haar nieuwste blog, waarin ze haar speech aan Linda Terpstra publiceert.

Toen Linda Terpstra eind mei een lintje en de titel 'Officier in de Orde van Oranje Nassau' kreeg voor haar strijd tegen seksueel misbruik, uitbuiting en mensenhandel, mocht ik haar toespreken. Wat ben ik trots op haar en Anke van Dijke; een gouden duo. Ik ben moe, maar voldaan. Wat ben ik fier op Fier!

Innovatiemanagement: mijn lust en mijn leven. Aldus Linda Terpstra. Altijd bevlogen en een optimale inzet om misbruikte en gebruikte kinderen, jongeren, en volwassenen en mensen die niet gezien zijn, genegeerd zijn en kapot gemaakt zijn te helpen. Om deze jongens en meisjes, mannen en vrouwen die keihard vechten en struggelen weer hoop te geven en op het juiste pad te krijgen.

De aanzet van deze gedrevenheid is het ontroerende en hartverscheurende verhaal van Sarah. Sarah was uw mentor kind en u kon haar nauwelijks peilen. Na haar schoolperiode bleef ze contact met u opnemen. U wist destijds niet dat ze niemand had om op terug te vallen. Sarah werd van pleeggezin naar pleeggezin geplaatst en was erg getraumatiseerd. Enkele maanden later ontving u een telefoontje van de politie met de vraag of u Sarah kende: zelfmoord. Wat bleek? Ze lag al drie maanden dood in haar kamer en niemand had haar gemist.

Dit trieste en tragische verhaal heeft u gedreven om te vechten. Te vechten voor kinderen zoals Sarah. Dag in dag uit bent u bezig om de cliënten centraal te stellen. Wat heeft een meisje zoals Sarah nodig? Liefde, een veilige basis, structuur, onderwijs etc. Ook het leren om trots op zichzelf te zijn. Werkend met de drie T's: Trauma, Trots, Toekomst. Daarbij moet u zich ook vaak in moeilijke bochten wringen. Uw antwoord daarop: vaak is er meer mogelijk dan verwacht. U geeft niet op. Niet nog een Sarah.

Ik was een Sarah. Zwaar getraumatiseerd. Vele zelfmoordpogingen gedaan. Fier heeft me van de gesloten afdeling gehaald en ik heb een behoorlijke tijd bij Fier gewoond. Ik was een Sarah en velen met mij. Fier bood mij die veilige haven. Ik leerde mijn talenten en kwaliteiten kennen. Ik was een Sarah. 

U heeft mij wat vertrouwen in de medemens gegeven. Ik voelde me veilig en vertrouwd. U moedigde mij aan om door te gaan met schrijven. Dat vond u mijn kwaliteit en u was, naar eigen zeggen, fan van mijn schrijfstijl. Een mooier compliment had ik niet kunnen krijgen! Nota bene van de directrice van Fier. Vandaar dat ik me erg vereerd voel om voor u te schrijven.

Met veel bewondering en lof maak ik een diepe buiging voor hetgeen u (samen met Anke) voor elkaar heeft gekregen. Dat niet alleen, er vinden ook constant nieuwe ontwikkelingen plaats in het kader van het maatschappelijk vraagstuk. Het taboe doorbreken. Leraren gaan massaal het malieveld op, maar hoe zit dat met slachtoffers van uitbuiting, misbruik, huiselijk geweld, eergerelateerd geweld enzovoort? Schaamte heerst. U stelt het aan de kaak. 

Ik was een Sarah. Diepe dankbaarheid, is wat ik voel. Dat kan ik met geen pen beschrijven. Sarah haar overlijden heeft ervoor gezorgd dat u in opstand kwam. In opstand tegen die hele grote ijsberg, waarvan alleen het topje zichtbaar is. U heeft ervoor gezorgd en nog steeds, dat Sarah niet vergeten wordt. 

Veel liefs en dank,
H.o.p.e.

H.o.p.e. verbleef tot voor kort bij Fier. Op dit moment volgt ze ambulante therapie bij Fier. Haar blogs gaan over haar herstel, de toekomst en over de zorg in Nederland.