chat

Introvert of extravert?

Gepubliceerd op 17 december 2020
Introvert of extravert?

In mijn tijd hier bij Fier is het mij steeds meer opgevallen dat ik soms gewoon behoefte heb aan me-time. Thuis was ik vaak op mezelf, want thuis vond ik het niet fijn, maar bij Fier ben ik daarin eigenlijk helemaal niet veranderd. Mijn sociale batterij is en blijft gewoon beperkt. Hierin kan ik wel zeggen dat ik echt introvert ben. Vroeger was dit iets heel negatiefs, maar inmiddels merk ik ook voordelen. Bij Fier heb ik echt twee soorten mensen gezien; de een is en blijft op haar kamer en de ander stuitert er na vijf minuten uit. Beiden hebben voor- en nadelen, maar ik probeer met name mijn introverte kant te omarmen, want ik heb er echt wel voordelen uit gehaald. Acceptatie is het begin. 

De eerste dagen dat ik hier was kon ik maar moeilijk meekomen met de groep. Ik vond het moeilijk om al die drukte en wisselende gezichten te hebben. Ik was met name erg veel op mijn kamer. Eigenlijk miste ik mijn telefoon niet; ik vond het wel prettig dat de prikkels van mij afgenomen waren. Niemand aan wie ik een uitleg verontschuldigd was, want antwoorden op bezorgde appjes kon ik toch niet. Even een adempauze tussen alle hectiek door. Inmiddels heb ik mijn mobiel gewoon dag en nacht, maar ik houd mijn contacten erg beperkt. Een klein groepje mensen weet echt waar ik ben en dat is voor mij helemaal oké.
 
Daarnaast ben ik - wat veel andere introverte mensen ook zijn - een geboren binnenvetter. Ik vind het heel erg moeilijk om om hulp te vragen. Ik vind het moeilijk om het toe te geven als het niet goed gaat. Ik merk wel dat ik stappen maak zodra ik mensen beter leer kennen, maar eerst kijk ik de kat uit de boom. Ik vind het moeilijk om uit te leggen aan een ander hoe ik mij voel, want ik ben het niet gewend. Ik hoefde het nooit iemand uit te leggen en nu is het een vraag die centraal staat. Hier heb ik soms erg veel moeite mee, maar ik merk dat ik steeds meer mijn draai vind. Ik kan mij vaak wel alleen redden en om heel eerlijk te zijn; dat komt erg goed uit wanneer een stabiele basis onder je voeten vandaan wordt getrokken. Ik ben mijn basis waar ik op kan bouwen, want andere mensen kunnen er niet altijd zijn. Dus eigenlijk is mijn introverte kant best wel handig.
 
Op de groep begrijp ik de meiden vaak goed, ondanks een taalbarrière. Ik denk dat dat ook een gave is die ik heb ontwikkeld met mijn karakter mee. Dit is hoe ik het thuis gewend was; geen woorden geven aan gevoel maar weten hoe de ander denkt. Als ik ‘de blik’ kreeg wist ik dat ik moest stoppen, zonder dat er ook maar iemand letterlijk ‘stop’ zei. Als klein kind begreep ik veel dingen al goed, waardoor ik al heel veel nadacht terwijl mijn leeftijdsgenoten heel anders waren in de omgang. Ik was waakzaam en dacht alles uit voordat ik iets zei; wetend dat mensen mijn boodschap soms verkeerd interpreteerden. Oogcontact maken deed ik niet, want ik wist hoeveel enkel een blik kon betekenen en bovendien was ik vaak bang voor de confrontatie in wisselende blikken. 
 
Mijn sociale batterij is nog steeds beperkt, maar dat maakt wel dat ik een goede me-time batterij heb. Ik kan mezelf goed vermaken, wat goed uitkomt in mijn positie, want eerlijk is eerlijk, een groep kan soms best wel eenzaam zijn. Het glas is dus gewoon halfvol. Het kan van twee kanten bekeken worden, maar het helpt niemand om alle negatieve punten op te sommen. Op alle donkere dagen is het ergens licht en op alle lichte dagen is het vast ergens donker. Hoe dan ook, het is oké. Jij bent oké; wie jij ook maar mag zijn.
 
- Sahar

Sahar verblijft bij al enige tijd bij Fier en is een echte aanpakker: ze helpt waar ze maar kan. Vanwege de coronamaatregelen heeft ze meer vrije tijd en die wil ze nuttig besteden. Daarom besloot ze op eigen initiatief een blog bij te houden over het leven op de groep bij Fier.

Gerelateerde artikelen