Justin en Jamie

Gepubliceerd op 19 november 2018
Justin en Jamie

Iedereen kan iets betekenen voor een kind dat opgroeit in een onveilige thuissituatie. Zelfs een klein gebaar kan een groot verschil maken. Door te delen wat jij doet als je je zorgen maakt om een kind, moedig je anderen aan ook iets te doen. Communicatieadviseur Ellen de Ruiter schreef voor de Week tegen Kindermishandeling een blog over het Amerikaanse jongetje Justin en het Nederlandse jongetje Jamie. Beide jongens zijn slachtoffer van kindermishandeling.

Terwijl het met Jamie dramatisch mis ging, gaat het met Justin voor zover we weten goed

De Amerikaanse Justin was pas zes jaar oud toen hij wiegend en jammerend in zijn ‘kooi’ zat. Bevuild met zijn eigen uitwerpselen, een luier doorweekt met urine, zijn gezicht volgesmeerd met eten. Justin schreeuwde, kreunde en stootte zo nu en dan een dierachtige kreet uit. Hij was bang en gedesoriënteerd, kon niet staan, zijn fijne motoriek was een ramp. En het lukte hem niet om op een normale, menselijke manier te communiceren met de verplegers die voor hem zorgden. Want Justin was in feite een hond.
 
Een hond ja. Justin had namelijk vijf jaar lang in een kennel doorgebracht, tussen de echte honden. Net als de andere honden kreeg hij op tijd zijn eten, mocht hij iedere dag even naar buiten en werd hij terug zijn hok ingestuurd als hij niet gehoorzaamde. Hoe dat zo kwam?  Justins moeder, een vijftienjarig meisje, liet hem achter bij zijn oma. Die stierf toen Justin elf maanden oud was. Vanaf dat moment was het kereltje overgeleverd aan de zorg van oma’s vriend Arthur. Arthur was een man die het allemaal zo slecht niet bedoelde, maar hij had geen idee hoe je een kind grootbrengt. Wat Arthur wel wist: hoe je honden verzorgt. En dus ging Justin, samen met de honden, de kennel in. Vijf jaar lang.
 
Het verhaal van Justin doet me denken aan dat van de Nederlandse Jamie. De jongen over wie ik, samen met Anke van Dijke en Linda Terpstra, schreef in het boek ‘Mensenhandelaren’. Ook Jamie werd als klein kind in een kooi opgesloten. Als hij wilde eten, liet zijn vader hem blaffen en als Jamie moest huilen, sloeg zijn vader hem net zo lang totdat hij stopte met huilen. Wat misschien nog wel het ergste was: Jamie mocht geen band opbouwen met zijn moeder. Het werd hem zelfs verboden haar ‘mama’ te noemen. De kleine Jamie groeide uiteindelijk op tot een gewetenloze man die veroordeeld werd tot vier jaar cel en tbs met dwangverpleging. Hij verkrachtte, mishandelde en verkocht minderjarige meisjes voor seks. 35 stuks in totaal.
 
Er is een groot verschil tussen Justin en Jamie. Terwijl het met Jamie dramatisch mis ging, gaat het met Justin voor zover we weten goed. Hoe dat kan? Ik vermoed door het volgende: Justin kreeg hulp. Weliswaar pas na vijf jaar tussen de honden, maar er was iemand die hem zag. Echt zag. Het bange, gedesoriënteerde ‘hondenjongetje’ kreeg op zijn zesde een hele batterij aan therapeuten en vond uiteindelijk zijn thuis in een liefdevol pleeggezin. Jamie daarentegen werd nooit echt gezien. Hij werd vanaf zijn vijfde van de ene instelling naar de andere overgeplaatst en kreeg, naar eigen zeggen, nooit hulp voor zijn problemen. Niemand die met hem sprak over zijn traumatische jeugd, niemand die hem vroeg hoe het nu echt met hem ging.
De behandeling die hij nu in de tbs-kliniek krijgt, is te laat, zegt hij zelf. Veel te laat. ‘Ik was agressief, had gedragsproblemen’, vertelt Jamie. ‘Ik was sadistisch, wilde een riem om mee te slaan. Want dat had mijn vader ook altijd bij mij gedaan. “Als je ruzie krijgt”, zei hij, “dan pak je je riem. Sla altijd met de kant van de gesp”.  En dat deed ik. De eerste keer dat ik een jongen bijna stikte, was ik zeven jaar. Ik wist dat het ooit mis zou gaan en dus schreeuwde ik om hulp, maar kreeg het niet. En nu dus tbs.’
 
Als er in het leven van Jamie ook maar één iemand was geweest die zich zijn lot écht had aangetrokken, dan had zijn cv er misschien wel heel anders uitgezien. Want hoe kun je je nog tot zorgzaam mens ontwikkelen met de achtergrond van Jamie? Hoe kun je nog van mensen houden als je als kind al zo vreselijk bent mishandeld en er niemand is die je helpt met je woede, je angsten, je verstoorde gevoelsleven?
 
Slachtoffers van mishandeling kunnen vaak één iemand aanwijzen die het verschil maakte, iemand die de geweldscirkel voor hen heeft doorbroken. De Taskforce Kindermishandeling vraagt hiervoor aandacht tijdens de Week tegen Kindermishandeling. (www.weektegenkindermishandeling.nl) Zij doen een beroep op iedereen om in actie te komen bij een vermoeden van kindermishandeling. En ik kan niet anders dan dit toejuichen.
 
Wees het verschil. Wees het verschil voor tenminste één van de 119.000 kinderen die jaarlijks slachtoffer zijn van mishandeling. Zie iets, doe iets. Laat ze niet barsten.

Week tegen de Kindermishandeling

In Nederland groeien bijna 119.000 kinderen op in onveilige gezinssituaties. Samen hebben we een belangrijke verantwoordelijkheid om de veiligheid van deze kinderen te vergroten. In de Week tegen Kindermishandeling wordt niet alleen aandacht gevraagd voor de aard en omvang van het probleem, maar vooral ook voor wat we kunnen doen om de aanpak van kindermishandeling te versterken. Tijdens de hele week, van maandag 19 november tot en met zondag 25 november, vinden er in het hele land allerlei activiteiten plaats.

Leesvoer

Het verhaal van Justin staat beschreven in het boek ‘De jongen die opgroeide als hond’.
Het verhaal van Jamie lees je in ‘Mensenhandelaren, verhalen en vonnissen’.