chat

Komen en gaan

Gepubliceerd op 15 januari 2021
Komen en gaan

Rustig zit ik aan mijn bureau en hoor de regendruppels tikken op mijn raam. Ik kijk naar de oranje gordijnen en het rode tapijt; ik ben bij Fier. Het kan niet anders. Als ik ‘s nachts wakker schrik omdat ik zojuist een nachtmerrie had is dat het eerste wat mij eraan doet herinneren dat ik niet meer thuis ben. De felle kleuren die ik vaak verafschuw, maar ergens toch ook mijn ‘veilige’ kleuren zijn geworden. Ik woon al een hele tijd bij Fier en de tijd vliegt voorbij. Ik zie meiden en begeleiders rouleren en ben inmiddels gewend aan het leven hier. Ik heb nog steeds elke ochtend dat ik even moet relativeren; ‘je bent nu veilig, je hoeft niet bang te zijn’. Ik kijk naar mijn rode tapijt, naar mijn wasbak, naar mijn oranje gordijnen. Het voelt fijn om mijn eigen veilige plekje te creëren. Als je hier niet woont is het moeilijk om je voor te stellen hoe het hier op een groep aan toe gaat, daarom wil ik jullie graag een inkijkje geven.

Ik weet nog goed hoe ik hier - inmiddels meer dan een jaar geleden - binnenkwam; oh wat was ik bang. Het is te vergelijken met het gevoel dat je een nieuwe klas in komt op de middelbare school, behalve dat de stress nu vele malen hoger is. Je woont hier immers. De meiden die hier samen met jou wonen groeien al snel als zussen naar je toe. Je leert elkaar op een ongelooflijk bijzondere manier kennen. Je zit in hetzelfde schuitje, je bent vaak ongeveer even oud en je komt uit soortgelijke milieus. Met al die raakvlakken maken we nog eens wat mee; met nu vooral de focus op alle grappige en leuke momenten. 

In mijn tijd hier ben ik veel op gaan trekken met een ander meisje op de groep. We hebben een jaar samengewoond en we hebben de grootste lol met z’n tweeën gehad. Zo weet ik nog heel goed dat we met Sint Maarten samen voor het eerst Sint Maarten gingen lopen langs alle kantoren beneden en het kantoor op de groep. Dit zijn dingen die wij vroeger thuis niet mochten, dus we hadden hier de kans om het (misschien een beetje te laat) in te halen. We verkleedden ons als kleine kinderen, hadden onze lampionnen in onze handen en gingen zo op pad. Het snoep aten we ‘s avonds laat bij elkaar op de kamer op. 

Avonden hier hebben we veel op de bank gelegen en eindeloos liedjes geluisterd en soms meegezongen. We praatten veel met elkaar en zo hadden we soms hilarische gesprekken over van alles en nog wat. Ik verbaas mij er soms nog over hoe we nooit uitgepraat raakten; we hadden nooit genoeg gepraat en belandden daardoor vaak in de avonduren bij elkaar op de kamer. De nachtdienst stuurde ons naar onze eigen kamers en dan nog klopten we veel tegen elkaars muur; we waren immers buren. Via een eigen kloptaal hielden we elkaar op de hoogte. 

We kookten op feestdagen vaak met alle meiden samen om een Eid-ul-Fitr maaltijd in elkaar te zetten. Van elke cultuur wat. We probeerden ook de feestdagen zo feestelijk mogelijk in te vullen; baklava, dolma, biryani, bolani, jelabi… We hadden het allemaal. We hadden henna en deden dat bij elkaar en hielden bijna wekelijks avonden om elkaars wenkbrauwen te doen. Bij feestelijke gelegenheden probeerden we het zo feestelijk mogelijk te maken. 

Hiermee wil ik graag laten zien dat je van elke situatie wel wat kan maken. Natuurlijk is mijn tijd hier niet alleen feest, maar ik probeer wel elke mogelijkheid om het leuk te maken met beide handen aan te pakken. Als we konden kiezen waren we hier allemaal niet geweest, want natuurlijk had ik gewoon een normaal ‘thuis’ gehad, maar soms moet je roeien met de riemen die je hebt. Elke situatie is hier anders en daardoor ben ik hier bijvoorbeeld langer dan andere meiden, maar ik ben dankbaar voor het feit dat ik hier veel meiden heb mogen ontmoeten. De laatste nacht van het meisje waar ik het meeste mee optrok hebben we beide in mijn bed geslapen en gepraat nadat we een bonte avond hadden gehad tijdens haar afscheid. Toen we in mijn bed lagen kwam de nachtdienst binnen voor haar ronde en deden we onze ogen dicht; zou ze ons laten ‘slapen’? En ja hoor, we hoorde een ‘awh’ en ze sloot de deur weer. Daar lagen we dan, in een deuk op mijn kamer met rood tapijt en oranje gordijnen, wetend dat zij morgen de ‘veilige’ kleuren in de Veilige Veste zal verlaten. 

- Sahar

Sahar verblijft bij al enige tijd bij Fier en is een echte aanpakker: ze helpt waar ze maar kan. Vanwege de coronamaatregelen heeft ze meer vrije tijd en die wil ze nuttig besteden. Daarom besloot ze op eigen initiatief een blog bij te houden over het leven op de groep bij Fier.

Gerelateerde artikelen