Last but not least

Gepubliceerd op 28 januari 2019
Last but not least

H.o.p.e. is voorzitter van de cliëntenraad van Fier, maar vertrekt binnenkort naar een andere plek. Dit is haar allerlaatste blog voor Fier. H.o.p.e. enorm bedankt voor je prachtige blogs en heel veel succes op je nieuwe plek!

Last but not least
Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. De tijd van gaan is nu gekomen. De creativiteit spat er vanaf. Zucht. Mijn laatste blog. Althans, mijn laatste blog als H.o.p.e. voor Fier. Afscheid nemen; verschrikkelijk. Ik liep er altijd voor weg en vermeed het. Nu niet. Ik loop er dit keer niet voor weg en wil mijn intensieve periode bij Fier goed afsluiten. Oke, met wat druk van mijn hoofdbehandelaar, maar ik ga afscheid nemen. Doodeng. 

Het meisje op de voorkant van dit boek loopt verder. Daar waar ze bevroren, struikelend, vallend en zwaar beschadigd binnen kwam bij Fier, trekt ze de deur achter zich dicht. Oké, Fier heeft automatische schuifdeuren, maar een deur achter je dicht doen en weer een nieuwe openen, klinkt leuker.

Ze heeft nog een lange weg te gaan. Letterlijk en figuurlijk. Ten eerste verhuist ze naar het zuiden van het land om daar in een beschermde woonvorm te gaan wonen en intensieve therapie te volgen. In het noorden is ze niet veilig. Daarnaast loopt het meisje verder naar het zuiden zodat ze dichtbij haar nieuwe familie woont. De geborgenheid, de veiligheid en de onvoorwaardelijke liefde die ze altijd zo gemist heeft. 

Fier heeft haar weer leren lopen. De veilige omgeving waarin ze terechtkwam en de fijne en betrokken medewerkers, maakte dat ze stukje bij beetje over haar verleden durfde te vertellen. Ook kreeg ze weer wat vertrouwen in mensen terug. Ze staat nog steeds overeind, ondanks dat ze tig keer is gevallen. Ze durft mensen meer in de ogen te kijken. Ook staat ze open voor het inzicht van haar naasten en heeft ze geleerd om hulp te vragen. Ja, ze heeft nog een lange weg te gaan, maar Fier heeft haar weer wat grond onder de voeten gegeven, zodat ze verder op pad kan gaan. Ze is zelfs afgelopen week het gesprek aangegaan met de zedenpolitie. Ja, dat lees je goed. Een mega stap waarvan ik altijd heb gezegd: never nooit niet!!

Ook de Cliëntenraad heeft me ontzettend goed gedaan. Ik kwam binnen als een stil meisje en ontwikkelde me tot schrijfster en als voorzitter. Die rol was me op het lijf geschreven en heeft me veel gebracht. Stukken schrijven, presenteren, vergaderingen voorzitten en knopen doorhakken; ik voelde me belangrijk. Ik ben de Cliëntenraad enorm dankbaar dat ik die kans heb gekregen.

Ondanks dat ik een intensief traject in ga, durf ik ook stiekem wat vooruit te kijken (ja, echt!). Mijn schilderen weer oppakken, studie afmaken, nieuwe mensen ontmoeten en leuke dingen doen. Dit was mijn laatste blog voor Fier en dat doet ergens ook pijn. Mijn verhaal is niet af. Mijn doel is om een boek te schrijven. 
Ik wens mijn opvolgster, de nieuwe voorzitter van de cliëntenraad, veel succes én plezier toe. 

Zoals ze in het zuiden zeggen, 
Houdoe en bedankt!

H.o.p.e.