chat

Lichtpuntjes

Gepubliceerd op 18 december 2021
Lichtpuntjes

Deze tijd is voor mij een periode van contemplatie, een tijd van even stilstaan bij de mooie dingen in het leven en in dankbaarheid terugkijken naar alle warme momenten van het afgelopen jaar. En nee, dat is niet altijd even gemakkelijk, gezien de verharding die we op momenten zien in de maatschappij, de scheldkanonnades op social media en de onverdraagzaamheid die nu en dan in de straten heerst. Maar ik wil daar nu niet al te veel bij stilstaan. Liever kijk ik naar de lichtpuntjes en laat ik die groeien. Want wat je aandacht geeft groeit. Zo ben ik verheugd om te horen dat het nieuwe kabinet het land in nieuwe stijl wil besturen. Ik hoop op meer menselijkheid, meer verbinding, minder zakelijkheid, minder regelgeving en meer betekenisvol voor elkaar zijn.

Voor mij is de tijd vlak voor Kerst er ook eentje van extra omkijken naar elkaar, naar oprechte aandacht hebben voor de ander. Elkaar met warmte overspoelen. Ik denk aan hoe hard we dat nodig hebben, u en ik. Gezien worden door de ander, erkend worden in wie we zijn.
 
Dit is een tijd dat ik denk aan de vele kinderen en gezinnen die mij de afgelopen decennia hebben geraakt. Kinderen die níet gezien werden – ook niet door de mensen die het dichtst om hen heen stonden. Ik denk aan Romy die binnen zes jaar tijd tien keer werd overgeplaatst – van instelling naar instelling. ‘Niemand heeft mij ooit gevraagd wat ik wilde’, zei ze toen ze uiteindelijk bij Fier terechtkwam. ‘Ik kreeg de hele tijd alleen maar straf, en ik wist niet waarom.’
 
En dan Jamie, die ik jaren geleden sprak in een tbs-kliniek. Een jongvolwassene die als klein jochie door zijn vader met stokken, riemen en sleutelbossen werd geslagen. Een kind dat moest blaffen als hij wilde eten en urenlang werd opgesloten in een bench. Een kind dat geen ‘mama’ mocht zeggen tegen zijn eigen moeder. Dat zou hem namelijk zwak maken.
 
Ik denk aan Sarah, die ik eind jaren tachtig lesgaf, en die mij na haar schoolperiode brieven en kaartjes bleef sturen. Het meisje met de ‘gestoorde’ moeder. Het meisje dat drie maanden na haar zelfmoord pas werd gevonden. Een meisje dat door niemand werd gemist. Dat voelt als een mes in het hart.
 
En ik denk aan een jongetje als Joris, dat door de jarenlange vechtscheiding van zijn ouders zowel fysiek als emotioneel heen en weer werd geslingerd. ‘Ik voel met net een doperwtje’, zei Joris. ‘Zo eentje in een potje. Helemaal ineengedrukt en je kunt er niet uit.’
 
Kinderen die stuk voor stuk niet de liefde en aandacht kregen die ieder kind, ieder mens, zo hard nodig heeft. Met ons werk bij Fier hoop ik dat we het verschil voor kinderen als Joris, Romy, Jamie en Sarah kunnen maken. Door ze te zien. Door naar ze te luisteren. Door er te zijn en ze te laten weten: jij bent geliefd. En gelukkig doen we dit met elkaar. Een prachtig voorbeeld is de Winterschool bij Fier, een periode waarin vrijwilligers hun vrije dagen met onze jongens en meiden delen om ze tijdens de vakantieweken iets nieuws te leren. ‘Gewoon’, omdat hun hart hen dat ingeeft, en omdat ze deze kinderen belangrijk vinden. Dit betekent veel voor deze kinderen. Het feit dat er iemand voor je is, iemand die naar je omkijkt, iemand jou de moeite waard vindt. Iemand die ‘zomaar’ zijn wezen met jou deelt. Dat is van onschatbare waarde. Dit zijn de lichtpuntjes waar ik zo graag naar kijk. De lichtpuntjes die ik ieder mens, ieder kind, gun.
 
In deze tijd besef ik het meer dan ooit: samen kunnen we de wereld mooier maken. Laten we krachten bundelen en werken aan een betere wereld.
 
 
Linda Terpstra
 
Linda Terpstra is voorzitter van de raad van bestuur van Fier; landelijk expertise- en behandelcentrum bij geweld in afhankelijkheidsrelaties. Iedere maand schrijft ze een column voor het Friesch Dagblad.

Bekijk de gepubliceerde column in het Friesch Dagblad
 

Gerelateerde artikelen