chat

Onderwijs een pitje lager?

Gepubliceerd op 5 februari 2021
Onderwijs een pitje lager?

Cliënten die residentieel verblijven worden vaak in de rust gezet; even alles een pitje lager en focus op behandeling. Hierin wordt in veel gevallen ook onderwijs meegenomen. Veel leeftijdsgenoten die ‘gewoon’ thuis wonen zijn druk bezig met bijvoorbeeld examens en in de hulpverlening valt dit soms naar de achtergrond. We gaan vaak minder naar school, maar is dit noodzakelijk? Is een volledig programma aan onderwijs ons teveel gevraagd of werkt het juist in ons voordeel om de focus te verleggen? Vandaag deel ik mijn ervaring met onderwijs in de hulpverlening.

Thuis was ik altijd heel erg gefocust op school, daarmee kon ik zelf wat bereiken. Mijn familie was ook streng met school en prestaties, maar ik merkte dat ik er ook wel wat van kon. Ik probeer vaak te zoeken naar een waarom. Hoe kan het dat school voor mij zo belangrijk is (geweest)? Ik haal heel veel kracht uit leren en ontwikkelen, omdat ik weet dat ik elke dag iets dichterbij onafhankelijkheid kom. Ik wil wat halen voor mezelf, omdat ik er hard voor gewerkt heb. De trots voelen na al het harde werken voor vele jaren. Ik kwam hier binnen en moest nog een jaartje het VWO doen en ik was vastberaden; dit ga ik doen. Ik wilde zo graag slagen en uiteindelijk een diploma halen om vervolgens naar een universiteit te gaan. Ik wist nog niet precies wat ik wilde gaan doen na de middelbare school, maar daar ging het mij ook nog niet om. Het ging mij erom dat ik een rode draad had door mijn jeugd heen en een constante die niet weg zou gaan vallen. Ik wilde gewoon, normaal, als elk ander. 

School brengt mij geluk en stress in één. Ik denk dat menig mensen dit herkennen. Hoe alle Duitse naamvallen als een liedje in mijn hoofd worden afgespeeld of hoe ik alle onregelmatige werkwoorden in het Frans bijna als tafels kan opzeggen middenin de nacht. Hoewel dit in nachten vaak vervelend was ging dit wel gepaard met een geluksmomentje; het is mij gelukt! Ik ken ze eindelijk. Na uren stampen en doorgaan ben ik eindelijk zo ver gekomen dat ik alle stof ken. Op school waren mijn favoriete vakken engels, nederlands en muziek. Ik kan urenlang typen, componeren, instrumenten bespelen, toonladders leren of short stories lezen. Ik doe het met alle plezier. Helaas kan ik niet alle vakkenpakketten volledig zelf invullen, want soms vraagt school ook discipline. Het leerde mij wel wat, want ik had nooit marktvormen en technieken geleerd als ik geen examen had gedaan in economie. Ik denk dat het een verrijking is om soms wat te moeten, want dit is een kracht die je moet ontwikkelen. Aanpassingsvermoging en flexibiliteit zijn cruciaal in een gezonde ontwikkeling. 

De dag was gekomen; ik mocht eindelijk examen doen. Ik deed enkel mondelinge examens en was erg zenuwachtig, maar blij tegelijkertijd. Laat ze maar komen, het wordt tijd. Ik deed examen in meerdere vakken, maar mijn grootste struikelblok was economie wel. Ik haalde continu onvoldoendes op tussentijdse toetsen en had mijn hoop gevestigd op een 3,5 waar ik op zou slagen. Het scheelt dat ik mezelf goed uit situaties kan praten, maar ik realiseerde mij ook dat het nu op kennis aankwam. Hier heb ik jaren voor geleerd… Het examen ging verrassend goed, maar ik durfde het nog niet zo uit te spreken, bang om toch nog te falen. Dat gebeurde thuis namelijk veel; falen. Ik faalde uiteindelijk voor bijna alles, omdat ik zo bang was voor de reacties van buitenaf dat ik soms vergat waar ik het voor deed. Ik ervaarde een opluchting toen ik hoorde dat ik was geslaagd. Ik heb eindelijk mijn VWO diploma binnen (met boven alle verwachtingen een negen op economie)! Dit is waar ik het voor deed. De vlag mocht uit en ik had een mijlpaal bereikt na jaren ploeteren. 

Hoewel ik vind dat rust belangrijk is, vind ik ook dat het belangrijk is dat iedereen gelijke kansen krijgt. Ik denk dat school juist heel bevorderlijk kan zijn voor kinderen in instabiele situaties. Voor mij was het juist zo dat het een stabiliteit gaf. School is ondanks alle turbulentie nooit weggevallen en dat was mijn recht. Ik heb recht op onderwijs als ieder ander. Help ons uit de afhankelijkheid. School is geen belemmering, maar een universele therapie. Daar waar je even kan meekomen met leeftijdsgenoten. Ik ben blij dat de Fierschool bestaat, ik heb daar een jaar lang hard gewerkt en heb mijn doel gehaald. Niet alle jeugdzorginstellingen hebben een interne school en Fier gelukkig wel. Ieder kind moet onderwijs kunnen krijgen, ook als het thuis niet lukt. Daar kunnen we onze ogen niet voor sluiten. Zet ze in hun kracht, want het is een kwestie van onderwijs passend maken, want een recht mag niemand je afnemen.

- Sahar

Sahar verblijft bij al enige tijd bij Fier en is een echte aanpakker: ze helpt waar ze maar kan. Vanwege de coronamaatregelen heeft ze meer vrije tijd en die wil ze nuttig besteden. Daarom besloot ze op eigen initiatief een blog bij te houden over het leven op de groep bij Fier.

Gerelateerde artikelen