Op losse schroeven...

Gepubliceerd op 23 oktober 2019
Op losse schroeven...

Onze trouwe schrijfster H.o.p.e. heeft weer een blog geschreven! Zittend op een vreemd bed, verwoordt ze op poëtische wijze haar gedachten over de afgelopen maanden.

Zittend op een vreemd bed, denk ik na. Het kraakt. Er missen schroeven. Was het zoals ik het verwacht had? Was het zoals ik het gehoopt had? Was het zoals het me toegezegd was? Op alledrie de vragen is het antwoord; nee. Zittend op een vreemd bed, denk ik na. Denk ik na over de afgelopen maanden.
 
Een aantal maanden geleden ben ik mijn huis uitgehaald en letterlijk gevlucht naar de andere kant van het land. Alles achter me gelaten: mijn vrienden, mijn lieve kater, mijn huis, de mooie stad, de lieve buurtjes enz. Noodgedwongen. Een nieuw begin. Vluchten en eerst veiligheid.
 
Zittend op een vreemde bank kijk ik om me heen. Kijk ik naar de kaarsjes die branden. Vlammetjes die een lichtje werpen op de blauwe muur. De geurende rook van wierook die ik inadem. Zittend op een vreemde bank denk ik na.
 
Zittend in de opening van de schuifdeur steek ik een sigaret op. Alles is anders nu. Is het beter? Ik neem een trekje van mijn sigaret en denk na. Ik weet niet beter dan dat mannen mij misbruiken. Het is dan misschien wel voorbij, maar nog lang niet over. De pijn, de herinneringen, het verdriet, de schaamte en de onmacht; ik wil het niet voelen.
 
Staand steek ik nog een sigaret op. Hoe in vredesnaam? Ik voel me verloren. Het begint te regenen en ik kruip weer in bed. Het kraakt. Er missen schroeven.
 
Liggend in bed denk ik na. Ik voel me lamgeslagen en anderzijds voelt mijn hoofd als een brandend huis waar ik uit moet springen. Ik sluit mijn ogen en daar komen de beelden weer. Ik stap maar weer uit bed. Mijn lichaam voelt moe en zwaar aan.
 
Zittend aan tafel, achter mijn laptop, denk ik na en probeer ik te schrijven. Het is een grote bol wol die compleet in de knoop zit en waarvan ik aan een stukje trek en het nog verder gaat vastzitten. Ik probeer te (om)schrijven hoe ik me voel en mijn gedachtes te ordenen. Zittend aan tafel, klap ik het deksel weer op mijn laptop.
 
Liggend in bed denk ik na. Ik watertrappel. Het gewoonweg niet weten, is af en toe ook niet erg. Het is zoals het is, maar wel enorm frustrerend. Het kraakt. Net als mijn bed. Er zitten schroeven los.
 
Groetjes,
H.o.p.e.

Deel dit artikel: