chat

Richt je blik op de horizon

Gepubliceerd op 16 december 2020
Richt je blik op de horizon

Anne groeide op met alcoholverslaafde ouders en kon niet bij hen terecht toen ze seksueel misbruikt werd. Tijdens haar behandeling bij Fier leerde ze - jaren later - haar muur af te breken en haar angsten te overwinnen. Ze deelt haar verhaal om anderen te stimuleren ook hulp te zoeken. Deze week delen we het tweede deel: richt je blik op de horizon. Heb je het eerste deel gemist? Lees hem hier

'Wat maakt toch dat praten over misbruik zo moeilijk is. Is het de schaamte, is het taboe? Bij deze verbreek ik ‘m. Want alleen door de pijn aan te raken, ontstaat heling. Ik deel graag mijn ervaring om anderen te kunnen helpen ook deze stap te zetten. Want al was ik zo gebroken en zag ik niets meer zitten, door het aan te gaan heb ik mezelf én een nieuw leven terug gevonden.'

Achter mijn glimlach

‘Jarenlang heb ik de glimlach op mijn gezicht gehouden, met mij ging het goed. In werkelijkheid was ik al heel lang geleden opgehouden met voelen. Alles wat mij was overkomen had ik heel diep weggestopt. De balans tussen denken, doen en voelen was er niet. Op een gegeven moment was ik zelfs de controle – die ik altijd goed wist te behouden – kwijt. De grootste oorzaak was het eenmalige misbruik op zeventienjarige leeftijd. Ik was dus al zeventien jaar verder en kon hier nog steeds niet mee omgaan zonder in een doolhof van emoties te raken.

Mijn muur afbreken

Op 34-jarige leeftijd kwam ik bij Fier binnen. Ik heb mijn therapeut leren kennen toen ze nog elders werkte, maar kort na onze kennismaking ging ze naar Fier. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik zo snel terecht kon binnen deze organisatie, wat zeker heeft bijgedragen aan de geslaagde behandeling. Ik was toen al heel wat therapeuten verder. Wat is nou een goede psycholoog? Dat is niet helemaal objectief te beantwoorden. Toch is deze bij Fier echt goed. Zó goed dat ik mijn muur langzaam ben gaan afbreken. Ik ben namelijk niet bepaald makkelijk behandelbaar. Ik wilde wel, héél graag zelfs. Maar door al mijn leven lang te handelen vanuit een overlevingsstrategie, sloeg ik zo op slot dat ik er geen woord meer uit kreeg. Al bij mijn tweede afspraak met haar wist ik: shit, deze prikt door me heen. Ze had binnen een paar seconden door dat ik dwars door haar heen keek bij gevoelige onderwerpen. Deze hield ik niet voor de gek.

Kleine stapjes

Tijdens mijn lange, pijnlijke – maar mooie – weg ben ik meerdere malen gevallen. Ik heb zelfs gebeld dat ik wilde stoppen. Ik voelde dat ik mijn verdriet niet meer kon dragen. Dit is het belangrijkste stuk van mijn hele behandeling geweest. Mijn psycholoog had me gezegd dat ik niet was misbruikt, maar verkracht. Dát woord, ik kon het niet uitspreken. En ik bleef ontkennen dat het zo was, want misbruik klinkt minder heftig. Toch?
Ze heeft exact aangevoeld hoe ze moest reageren op mijn ‘ik-stop-telefoontje’. Niet één kleine stap terug, maar een stuk of vijf. Een aantal sessies EMDR op mijn alcoholverslaafde ouders in plaats van verkrachting. Want die had ik ook nog. Bij de ene situatie had ik een extra duwtje nodig om door te gaan, bij de andere de rem er even op. Dat aanvoelen in iedere nieuwe situatie maakt haar bijzonder goed. Hierdoor kwam er beweging in en gevoelens en emoties kwamen naar boven. Heel langzaam leerde ik te luisteren naar mijn lichaam. Door het vertrouwen kon ik elke week wat meer details vertellen en kwam ik bij de kern.

Het onmogelijke werd mogelijk

Wanneer ik in de buurt moest zijn van de snackbar, zorgde ik dat ik er via een andere route kwam. Ik kon niet over mijn verkrachting praten – laat staan langs dat gebouw lopen. Alleen al bij het idee merkte ik dat mijn ademhaling snel en oppervlakkig werd. Misselijkmakend! Mijn grootste angst daarbij was dat ik een paniekaanval zou krijgen zodra ik bij het gebouw kwam. Dat ik exact kon voelen hoeveel angst ik had zeventien jaar geleden. 
 
Ik had bij de psycholoog zo tussen neus en lippen door al wel eens aangegeven dat dat een mooi doel zou zijn. Nu ben ik ook wel een klein beetje (veel) een strever wat betreft doelen behalen, dus dat heb ik in mijn achterhoofd gehouden. Maar ik ging niet alleen, want midden op straat in elkaar zakken leek me geen goed plan. We zouden samen gaan.
En toen kwam corona. En een lockdown. Dus consulten vonden telefonisch plaats. In eerste instantie flink balen, maar ook mooi om te zien hoe flexibel ik ben en hoeveel kracht er dus in mijzelf zit! Ik bedacht me dat er door de lockdown weinig mensen op straat liepen. Én de horeca was gesloten. Terwijl ik dat bedacht, reed ik erheen. Alleen. Ik heb zelfs de auto geparkeerd en ben uitgestapt. En heb het vastgelegd met een selfie. Wat een fantastisch moment, want na zeventien jaar werd het onmogelijke, mogelijk. Zeventien jaar had hij de macht, nu heb ik hem verslagen! 
 
En ja, ik ben dus verkracht. Ik denk niet dat dit nu altijd tot het verleden behoort, maar ik (h)erken de gevoelens die daarbij horen en laat ze toe. Zonder om te vallen. En dat is wat we willen bereiken.’
 
‘Tranen van geluk, woorden van verlangen. Door haar vertrouwen besloot ik te springen in het diepe, en heeft de wereld mij gevangen.’

Gerelateerde artikelen