Toch maar even geflikt

Gepubliceerd op 22 februari 2019
Toch maar even geflikt

Britt kwam terecht bij Fier toen ze veertien was. Na ruim een jaar in de groep Metta, woont ze nu begeleid in een IBG-groep (intensief beschermd wonen). Ook gaat ze weer naar school , werkt en sport ze. Britt heeft een blog voor Fier geschreven.

Ik was net 14 toen ik bij Fier kwam. De aanleiding was een mislukte zelfmoordpoging waar ik mee in het ziekenhuis belandde. Na het ziekenhuis werd ik constant overgeplaatst, van groep naar groep. Op een gegeven moment hoorde ik dat ik naar Fier zou gaan. Die beslissing werd voor mij gemaakt en daar was ik erg boos over. Waarom? Omdat ik niet vond dat de dingen die ik had meegemaakt en had gedaan schadelijk voor mij waren.

Ik ben slachtoffer van seksueel misbruik en lichamelijke en mentale mishandeling. Ik liep veel weg van huis, ik zat altijd aan de drugs en ik had foute vrienden. Op het laatst ging ik ook niet meer naar school.

Er is veel veranderd in de tijd dat ik bij Fier verblijf. Door veel begeleiding en verschillende therapieën kan ik zeggen dat ik van bijna dood naar weer een gelukkig en normaal leven ben gegaan. Fier heeft mij ook heel erg geholpen met de band tussen mij en mijn ouders en mijn zus. Door alle gesprekken weten mijn ouders wat er eerder in mij om ging. We doen weer leuke dingen, we begrijpen elkaar en we praten met elkaar.
Ook heeft Fier mij geholpen met mijn motivatie voor school. De mensen op school geven goede begeleiding. Ik zit nu op het MBO en ik weet precies wat ik wil met mijn toekomst en mijn leven.

In de groep Metta (wat staat voor Liefdevolle Aandacht) heb ik 14 maanden behandeling gevolgd. De meiden die op dat moment ook in behandeling waren bij Fier, bleken de tofste meiden die ik mij kon wensen in die periode van mijn leven. Ze steunen je, maar halen soms ook het bloed onder je nagels vandaan. Ik heb daar goede vriendschappen opgebouwd, waarop ik nu nog steeds kan rekenen, ook al wonen ze niet meer bij Fier.
 
Fier heeft ervoor gezorgd dat ik weer plezier kan hebben in de dingen die ik doe.
Ik zit nu bijna zeven maanden op IBW (Intensief Beschermd wonen). Het was even moeilijk om te accepteren dat ik na Metta niet thuis zou gaan wonen, want dat was in eerste instantie wel het idee. Het contact met mijn ouders gaat nu heel goed. Ik zet me goed in voor school, ik sport en ik werk. Ik ga elk weekend op verlof en ga ook al extern naar school. Ik ben heel erg trots op mijzelf en hoe ik alles toch maar even heb ‘geflikt’. Ik leef gelukkig nog en ik leef gelukkig; want zoals het nu gaat, zou ik echt niet op willen geven.
 
Ik heb een wens voor alle nieuwe meiden, jongens en vrouwen die bij Fier in behandeling komen. Ik hoop dat iedereen dezelfde ervaring mag hebben, zoals ik die heb met Fier. Blijf niet boos, pak je school op. Maak toekomstplannen en zorg goed voor jezelf en zorg ervoor dat jíj je weer goed gaat voelen.
 
Luister naar goede raad en waarschuwingen, alleen dan zal je wijs worden.
 
Britt