chat

Vertrouwen is realiseren

Gepubliceerd op 1 juli 2020
Vertrouwen is realiseren

Dakloos, thuisloos, kwetsbaar en enorm gestrest. Zo kwam ik zes maanden geleden Fier binnen. Hoe kwetsbaar en angstig ik ook was, ik wilde en zou er alles aan doen om huisvesting te krijgen. Een plek waar ik veilig kon zijn en tot rust kon komen.

Een halfjaar lang heb ik bijna dagelijks intensief tot soms ver in de nacht gezocht naar huisvesting. Ik begon met bepaalde voorwaarden, zoals wonen in een grote stad en dicht bij het openbaar vervoer. Maar al snel kwam ik erachter hoe krap de woningmarkt is. Woningcorporaties vertelden mij dat dakloosheid geen reden is om urgentie te krijgen. Dus ik zocht verder en zette zoveel mogelijk lijntjes uit. Na maandenlang bloed, zweet en tranen, kon ik eindelijk een kamer bezichtigen. Eindelijk! Een lichtpuntje. Maar het voelde niet goed. Sterker nog, het voelde onveilig en naar. Ik vond het heel moeilijk om nee te zeggen. Ik moest van mezelf dankbaar zijn dat ik überhaupt onderdak in deze kamer kon hebben. Na zolang zoeken, op positief bericht kon ik nu toch geen nee zeggen? Maar iets in mij, diep in mij, zei NEE. Ik bleef mezelf afvragen waarom het niet goed voelde. Ik kon het niet onderbouwen of verklaren maar het gevoel van binnen was heel sterk aanwezig. Na lang denken en overleggen, hakte ik de knoop door en ging ik verder zoeken.

Gefrustreerd, verdrietig, teleurgesteld, boos en angstig. Slapeloze nachten en slopende emoties. Zo ging mijn zoektocht naar huisvesting verder. Totdat ik niet meer kon. Totdat ik er GENOEG van had controle te willen hebben op iets waar ik geen controle over kán hebben. Ik ga het anders doen.

Ik vroeg mezelf af: “Amira, wat heb je nodig om datgene te krijgen wat je graag wil?” Mijn hart overlaadde mij met een krachtig antwoord dat zó ontzettend sterk voelde: VERTROUWEN. ‘Ja maar..’, mijn hoofd begon meteen met 100 argumenten bedenken waarom het niet lukt. Mijn hart wist beter. En gelukkig was het sterker. Na al die maanden ‘vechten’  tegen iets waar ik geen controle over had, gaf ik het op. Ik gaf op dat ik controle wilde hebben. Ik besloot los te laten.

Ik keek om mij heen en richtte mij meer op dankbaarheid. Ik werd elke dag meer dankbaar voor alle gunsten in mijn leven. Voor alles wat ik wél heb. Dankbaar dat ik kan zien, horen, proeven en voelen. Dankbaar dat ik elke dag kan opstaan en lopen. Dankbaar dat ik mensen om mij heen heb, die ik tot voor kort niet kende, die er voor mij willen zijn. Hoe meer ik mijn dankbaarheid uitte in woorden en gedrag, hoe meer ik genoot van de kleinste dingen in het dagelijks leven. En hoe meer ik genoot, hoe krachtiger en hoopvoller ik werd. Ik focuste mij nu meer op wat goed ging, wat ik graag wil en ging dat visualiseren. Ik sprak het ook hardop uit en ging live dromen over mijn huis. In mijn gebeden en visualisaties sprak ik mijn wens uit. Dit keer anders dan voorheen. Ik sprak nu in vol vertrouwen uit wat ik wilde. Het vertrouwen dat datgene wat goed voor mij is, op het juiste moment op mijn pad zal komen. Ik begon mijn dag met dankbaarheid. En ik sloot mijn dag af in dankbaarheid. Wat er daarna gebeurde was zo ontzettend overweldigend! Ken je dat gevoel dat iets te mooi is om waar te zijn?

Binnenkort vertel ik je meer. ;)

Liefs, Amira

Amira is een jonge vrouw en cliënt bij Fier. De komende tijd houdt ze een blog bij voor ons. Door haar gedachten en gevoelens op papier te zetten neemt ze ons mee in haar leven: wat houdt haar allemaal bezig en hoe gaat ze hiermee om?