Zomer in de opvang

Gepubliceerd op 24 juni 2019
Zomer in de opvang

Jitske is een jonge vrouw die slachtoffer werd van mensenhandel. Na verblijf in vele jeugdinstellingen en behandeling bij Fier, bouwt ze nu stap voor stap een nieuw en gezond leven op. Ze woont in een geheime opvanglocatie en is actief met haar opleiding,  vrijwilligerswerk en de clientenraad van Fier. Voor jou schrijft ze blogs, om een kijkje te geven in haar leven en herstel. Lees snel verder.

Zomer in de opvang

En dan wordt het weer hartje zomer, ook bij mij in de opvang. Veel mensen uit mijn omgeving zijn bezig met het feit dat ze op vakantie gaan. Zo ook mijn familie en vrienden. Ik kan eigenlijk niet meer mee op vakantie. Enerzijds omdat ik niet genoeg geld heb. Maar ook omdat ik bezig ben met het opbouwen van een nieuw sociaal netwerk. En dat vind ik eigenlijk best lastig. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben ontzettend blij met de veilige plek die ik nu heb. Hier doen ze hun uiterste best om er samen een leuke zomer van te maken. Toch loop ik tegen een aantal dingen aan deze zomer in de opvang.

·         Allereerst voel ik me best vaak verdrietig en somber. De leuke dingen die we hier doen, raken mij dan niet echt. Een vriendelijke knuffel van iemand die ik lief heb, geeft me dan lang niet zo’n fijn gevoel als anders. Het liefst zou ik op vakantie gaan met vrienden. Maar door mijn somberheid durf ik dat niet aan. Een vakantie met vrienden voelt daarom mijlenver weg.
·         Naast de somberheid vind ik het jammer dat ik in de opvang minder te besteden heb dan voorheen. Ik krijg wel een uitkering, maar ik krijg hier geen huurtoeslag en mijn vaste lasten zijn hoog. Toen ik nog een eigen sociale huurwoning had, waren mijn woonlasten maar de helft van wat ik nu betaal. Daarom zit een vakantie er nu niet in.
·         Ook vind ik het lastig dat ik nieuwe vrienden niet mag uitnodigingen in de opvang. En als het al zou mogen, dan zou ik het niet zo snel doen. Aan hen uitleggen waar ik nu woon? Vertellen waarom ik hier woon en praten over alle onzekerheden die ik nog heb aan te gaan? Wat zeg je tegen iemand anders, als je niet eens je woonplaats mag vertellen? Ik vind het maar vermoeiend en eng. 
·         Tot slot gaan de hulpverleners ook op vakantie. Ik vind die veranderingen lastig, ook omdat ik merk dat ik met sommigen een band heb opgebouwd. De onrust over veranderingen komt misschien ook door mijn Autisme.

Weliswaar zijn er ook lichtpuntjes. Met de hulpverleners die niet op vakantie gaan maken we bijvoorbeeld een wandeling, gaan we even sporten of een dagje weg. Zij doen hun best en er is genoeg te doen! En door de hulp ben ik ook steeds meer zelf gaan ondernemen. Zo ben ik een tijd geleden al op vakantie geweest. Weliswaar in mijn ééntje, maar het was een hele stap! Ik was zo blij dat het weer kon en mocht. De toekomst ziet er wat dat betreft steeds zonniger uit.

Het is met mij eigenlijk nog nooit zo goed gegaan en daar ben ik dankbaar voor. Toch vreet het zo nu en dan aan mij dat ik niet verder ben. Nog geen eigen woning, geen eigen gezin en geen ruimte om met anderen leuke dingen te doen. Ik ben wel eens jaloers op anderen die dat wel kunnen. Ook verlang ik zo graag naar een eigen plekje en een eigen gezin. Voor mij voelt het nog zo ver weg. Ik hoop dat dat nog allemaal komen gaat!

Terug naar de zomer in de opvang. Het blijft niet zo mijn ding, maar ik weet waarvoor ik het doe. Als ik terug blijf vallen op oude vriendschappen, een verkeerd netwerk of verkeerde familieleden, dan wordt mijn leven weer zoals het vroeger was. En dat wil ik niet.

Fijne zomer!

Lees ook de blog ‘Geld: ik kan (helaas) niet zonder’ van Jitske.
Iets moois doen voor meiden zoals Jitske in de opvang. Kijk eens op www.fier.nl/viervoorfier.